Lækningar voru í upphafi mjög nátengdar trúarbrögðum og galdraiðju,“ segir Ólína Kjerúlf Þorvarðardóttir, þjóðfræðingur og einn fyrirlesara á málþingi Félags áhugamanna um sögu læknisfræðinnar. Málþingið fjallar um galdra og lækningar og fer fram í Þjóðminjasafninu næstkomandi laugardag. Hefst málþingið kl. 10.30.

Íslandssagan greinir frá fjölmörgum galdramönnum sem reyndu að lækna sjúka með galdri og aðra sem komu sjúkdómum í fólk með fjölkynngi. Fyrstu læknarnir voru særingamenn sem börðust við sjúkdóma með alls kyns tákn og látbragð að vopni.

„Það vill svo vel til að ég er að gefa út bók, Lífgrös og leyndir dómar, sem fjallar um lækningar, töfra og trú í sögulegu ljósi. Þar greini ég frá þróun lækninganna, gömlum húslækningum og aðferðum sem sumar þykja undarlegar í dag en aðrar hafa staðist tímans tönn. Í raun varð ekki aðskilnaður milli galdra og lækninga fyrr en komið var fram á 18. öld,“ segir Ólína. „Það er svo auðvelt fyrir okkur í dag að horfa til baka með fordómafullu augnaráði og hnussa yfir þekkingu fólks á 17. öld. Öll sú læknisþekking sem við eigum er samt runnin frá þessum gömlu fræðum.“

Fleiri fyrirlesarar verða á málþinginu, þar á meðal Stephen A. Mitchell, prófessor í norrænum fræðum við Harvard-háskóla og Óttar Guðmundsson geðlæknir. Þá munu þrjár klassískar seiðkonur kyrja galdraþulur.