Dugnaður og samstaða hafa einkennt starf Kvennakórs Reykjavíkur á COVID-tímanum. Þar eru hörkukonur. Þær æfa gegnum netið, halda fundi og meira að segja kórpartí,“ segir Ágota Joó, stjórnandi kórsins sem einnig er píanókennari. Hún segir kórkonur hafa verið að undirbúa stórt landsmót kvennakóra sem átti að halda í maí þegar veiran setti allt úr skorðum.

„Stjórnin ákvað strax í mars að fresta mótinu og um leið og við máttum ekki hittast var búið til nýtt prógramm. Markmið okkar var strax að halda áfram starfinu, það fyllti okkur þeim anda að lífið væri ekki búið þó allt væri breytt, enda fylgir kórstarfi andleg endurnæring, jafnvel í fjarvinnu því við erum svo spenntar.“

Átta og níu radda lög

Tíu ný lög voru lærð í fyrri COVID-bylgjunni, átta og níu radda lög, án undirleiks, að sögn Ágotu. „Við gáfum ekkert eftir. Konurnar vorkenndu sér ekki og ég trúði allan tímann að þær gætu þetta. Auðvitað var erfitt fyrir þær að syngja einar, röddin virkar öðruvísi en í hóp og þær þurftu að vanda sig enn þá meira. En þær voru mjög metnaðarfullar. Við ákváðum að taka upp eitt lag, þær tóku sjálfar sig upp aftur og aftur þar til þær voru sáttar, sendu mér upptökurnar og ég blandaði þeim saman. Þetta er ómetanleg reynsla.“

Kvennakór Reykjavíkur á góðri stund. Í honum eru að jafnaði milli 50 og 60 konur. Mynd/Gunnar Jónatansson

Ágota segir innileg og falleg lög í prógramminu, líka gleðileg og skemmtileg, full af bjartsýni og jákvæðum viðhorfum. „Þetta eru allt lög sem við getum flutt hvenær sem er og ég veit að loksins þegar við fáum að standa á sviði margfaldast þessar tilfinningar.“

Kórinn er nú að æfa jólasöng sem hann býr sig undir að flytja opinberlega ef reglur þjóðfélagsins leyfa. „Vonandi náum við að gleðja einhverja og hlökkum til þess,“ segir Ágota. „Við æfum vikulega og stundum tvisvar. Erum allar að læra eitthvað utanbókar og þurfum að einbeita okkur algerlega. Ég les af vörum og svip. Reynum að byggja ofan á það sem áður er komið. Samæfingarnar eru mikil áskorun, þær heyra allar hinar raddirnar en eru, hver og ein, einar í sinni rödd.“

Maðurinn sá hana fyrst á mynd

Ágota er frá Ungverjalandi. „Þegar Íslendingar og Ungverjar mætast í íþróttaleikjum og get ég alltaf fagnað sigri,“ segir hún glaðleg og fræðir mig um að það séu rúm 30 ár síðan hún kom. „Ég bjó á Ísafirði í þrjú ár og í Njarðvíkum í níu ár. Svo fluttum við hjónin með þrjá krakka til Ungverjalands og bjuggum þar í fáein ár svo börnin fengju að læra málið,“ lýsir hún og kveðst, aðspurð, hafa kynnst eiginmanninum, Vilberg Viggóssyni, á Ísafirði.

„Það var á þriðja ári mínu þar. Hann sá mig samt fyrst í myndaalbúmi foreldra sinna áður en ég flutti til landsins. Þeir sungu í kór sem fór til Ungverjalands. Þá var ég að ljúka tónlistarháskóla og var líka samkvæmisdansari, meira að segja Ungverjalandsmeistari, og þegar íslenski kórinn kom sýndi ég dans og foreldrar Vilbergs tóku mynd. Þetta var 1988. Nokkrum mánuðum seinna flutti ég til Íslands, það vantaði bæði danskennara og píanókennara á Ísafirði. Þó var ég komin með starf í Ungverjalandi en sagði því upp á leiðinni út á völl. Í eðli mínu er ég samt lítið fyrir breytingar og vil halda í það sem ég hef en svona eru örlögin. Ég ætlaði bara að vera eitt ár hér en það teygðist úr því.“

Er Viggó dansmaður? spyr ég. „Við skulum sleppa þessari spurningu. En ég get upplýst að þegar hann sá mig í myndaalbúminu skráði hann sig á námskeið!“