Ég sit hér í glampandi sól í fallegu stofunni minni. Nú fer ferðamannasumrinu að ljúka, það komu bara tveir gestir í gær en ég er búinn að fá marga góða og skemmtilega gesti í sumar,“ segir söngvarinn góðkunni Jón Kr. Ólafsson á Bíldudal sem hefur rekið eigið tónlistarsafn í tuttugu ár. „Ég hefði ekki lagt meira á mig þó ég hefði farið gegnum hundrað sálfræðikúrsa, enda hef ég verið algerlega einn og allir koma bara yfir blásumarið. Bíldudalur er í raun of lítill staður fyrir svona safn – og er ekki í alfaraleið á þessu landi. Víst lagast samgöngurnar þegar Dynjandisheiðin verður malbikuð en vegurinn þangað upp úr Trostansfirðinum er nú dálítið spúkí.“

Jón verður áttræður á morgun og ætlar að fagna því hjá góðum kunningjum sínum í Bolungarvík, séra Ástu Pétursdóttur og Helga Hjálmtýssyni bókmenntafræðingi. „Ég var búinn að plana ferð til útlanda, ætlaði að bjóða mínum besta kunningja í Scala á Ítalíu, við ætluðum líka til Vínar en ég held við getum alveg gleymt því á þessu ári – eins og ég er nú mikið fyrir frestanir! Ég dreg nefnilega aldrei það sem ég ætla að gera, hvorki fyrir sjálfan mig né aðra. Það er bara ekki minn stíll. Raggi, vinur minn, Bjarna kom hingað 2011, blessuð sé minning hans. Þá héldum við tónleika á lóðinni hjá mér og ætli það hafi ekki verið um sex hundruð manns? – í sólskini og blankalogni. Þegar Bjarnason fór sagði hann: „Jón minn, hvernig fórstu að þessu?“

Saknar gamalla vina

Bíldudalur hefur verið heimabær Jóns frá upphafi en hann segir fæðingarstað sinn löngu horfinn. „Hann var brenndur því á tímabili mátti ekkert gamalt vera hér,“ útskýrir hann og virðist pínu sár. „Veistu, ég væri alveg sáttur við að vera farinn héðan. Ég á enga ættingja hér – og svo sem enga strollu af þeim yfirleitt, ég er fyrst og síðast einstæðingur. En ég er frjáls eins og fuglinn og þokkalega heilsuhraustur nema hvað ég er slæmur núna af einhverju sem ég held að sé gikt. Þarf að druslast til læknis á Patreksfjörð því hingað á Bíldudal og Tálknafjörð koma engir læknar í tvo mánuði. Það er nýjasta nýtt. Mér finnst svívirðing að bjóða fullorðnu fólki upp á svona þjónustu.“

En hvar langar Jón helst að eiga heima annars staðar?

„Ég held það yrði langheppilegast að vera í Reykjavík þennan síðasta spöl en ég verð flottastur þegar ég verð kominn í kerið í Fossvogi. Þá mun haninn gala í þriðja sinn, eins og stendur í ritningunni.“

Eigum við að hafa þetta lokaorð? spyr ég. „Já, eins og Raggi, vinur minn hefði sagt: „Er þetta ekki næs?“ Mikið rosalega sakna ég þeirrar elsku. Við vorum miklir mátar. Við Haukur Morthens vorum líka miklir vinir og ég ætla ekki að skilja hann Svavar Gests út undan, því honum á ég margt að þakka. Hann bjargaði klassískum upptökum þar sem ég söng við undirleik Ólafs Vignis og hann gaf okkur Facon-mönnum á Bíldudal kost á að gera fjögurra laga plötu þegar við vorum að hætta, vorið 1969. Þetta eru hlutir sem ég gleymi ekki.“

Ekki bara á Bíldudal

Jón söng í kirkjukór Bíldudals frá fimmtán ára aldri en lagið sem oftast hefur heyrst á öldum ljósvakans er Ég er frjáls. Að baki eru átta plötur, sú nýjasta frá 2018, sú heitir Jón Kr. Ólafsson í sextíu ár. Hann söng Tondeleyó, eftir vin sinn Sigfús Halldórsson, inn á myndina Börn náttúrunnar sem búin er að fara um allan heim, hélt tvenna tónleika í Jónshúsi í Kaupmannahöfn, við húsfylli, og söng fyrir íslensku sendiherrahjónin í Ósló.

„Það hefur ekki bara heyrst í mér á Bíldudal,“ segir Jón þegar skautað er yfir ferilinn. „Það er eiginlega merkilegt hvað hefur verið vandað til mín í upphafi af karli föður mínum, úr Flatey á Breiðafirði og móður minni blessuninni, héðan úr Arnarfirði. Oft er búið að berja á manni eins og hörðu roði en engum tekist að ganga endanlega frá mér enn. Ég verð samt langflottastur þegar ég verð kominn í krúsina.“