Hún heitir fullu nafni Guðmunda Vigdís Sigurðardóttir Jack og heldur andlegri heilsu og reisn þó árunum fjölgi. Hún hefur upplifað margt á langri ævi en fyrst er hún innt eftir hvað henni þyki skemmtilegast að gera. „Ég er svo sem ekkert að gera, sit reyndar stundum á rassinum með mæðrastyrksnefnd Kópavogs og sortéra föt, hef gert það í mörg ár. Vann mikið með Rauða krossinum líka en er hætt, ég get ekki prjónað lengur, er svo slæm af slitgigt að ég er komin með verk upp í haus eftir nokkrar lykkjur. En mér finnst gaman að spila. Ég fer alltaf í félagsvist á mánudagskvöldum hér í Gullsmáranum og svo elska ég að fara á tónleika, ég þræði þá. Tvisvar í viku fer ég í sundleikfimi í Boðaþinginu, hún heldur mér gangandi. Ég væri komin í hjólastól annars.“

Vigdís fæddist á Skálanesi í Gufudalssveit við Breiðafjörð en flutti á Akranes með fjölskyldu sinni níu ára gömul. Hún sinnti ýmsum störfum frá ellefu ára aldri, sem barnapía, sendill á símstöðinni, vinnukona í Reykjavík, kaupakona í sveitum, ráðskona í vegagerð og víðar, á saumastofu hjá Begga fína og vinnukona í Hvalstöðinni tvö sumur. Tuttugu og þriggja ára gerðist hún ráðskona hjá séra Róbert Jack í Grímsey sem þá var nýorðinn ekkjumaður með fjögur börn. Þau giftu sig ári seinna og f luttu f ljótlega til Kanada til tveggja ára dvalar. Síðar settust þau að á Tjörn á Vatnsnesi og bjuggu þar í yfir 30 ár. Þá fluttu þau í Kópavog og séra Róbert lést árið 1990. Hún er fljót til svars þegar hún er spurð hvar henni hafi liðið best.

„Á Skálanesi. Ég dýrkaði þann stað, þar var svo sterkt samfélag. Þar var amma og tveir synir hennar með sínar fjölskyldur. Ég dýrkaði líka ömmu. En jörðin var lítil svo foreldrar mínir fluttu með okkur börnin á Akranes. Mér fannst það hryllilegt. Svo lagaðist það. En ég fékk alveg að heyra að ég kynni
ekki að tala, þegar mig langaði að ganga út á tanga.“

En hvernig var á Vatnsnesinu? Var ekki stundum hafís fyrir landi? „Jú, einu sinni var Húnaf lóinn fullur af ís fram í júní. Auðvitað var oft kuldalegt, en líka ofboðslega fallegt, sérstaklega sólarlagið. Þó ekki eins mikilfenglegt eins og í Grímsey um sumarsólstöður, það er hvergi eins. Að liggja uppi á bjargbrún á miðnætti, þar sem bergið er þúsund fet niður, fuglarnir í milljónatali og sólin sígur undurhægt niður að haffletinum og svo upp aftur. Einu sinni var fólk frá Kanada í heimsókn hjá okkur á Tjörn, við vorum úti í kirkju eitt kvöldið að spila og syngja og þegar við komum út á kirkjutröppurnar sat sólin á haffletinum. Gestirnir urðu fyrir svo miklum hughrifum og skrifuðu okkur seinna að þessi upplifun hefði toppað allt annað.“

Þegar Róbert tók við Tjörn var þarekkert hús nema kirkjan, en fjölskyldan bjó á Geitafelli, þar í grennd, um tíma í góðu húsi, en litlu. „Þetta voru þrjú herbergi og eldhús og við vorum orðin átta en það var dásamlegt að komast í hús með rennandi vatni. Það höfðum við hvorki í Grímsey né Kanada. Í Grímsey var nánast ekkert vatn að hafa. Það var svakalegt. En prestssetrið á Tjörn var stórt þegar það kom, enda var það líka samkomuhús sveitarinnar – og fjölskyldan stækkaði,“ segir Vigdís sem eignaðist sex börn. „Ég var alltaf með stórt heimili og sinnti líka búskap. Svo var það þannig að þá þótti allt í lagi að bæta við kaupstaðarbörnum í nokkrar vikur á sumrin, þó að það væru átta til tíu fyrir, samt var allt þvegið í höndunum og allt brauð bakað heima.“

Vigdís hefur notið lífsins á síðustu áratugum, var í Nafnlausa leikhópnum, íþróttafélaginu Glóð og stóð fyrir „skvettuböllum“ ásamt vinkonum. Svo hefur hún ferðast, ýmist á eigin vegum eða með ferðaskrifstofum og var fararstjóri í mörgum ferðum eldri borgara. Telst til að hún sé búin að koma til 32 landa. Spurð hvað henni hafi þótt merkilegast af því sem fyrir augun bar svarar hún eftir smá umhugsun: „Það var í Argentínu. Þegar maður kemur af flugvellinum sér maður ekkert nema kofa í hundraða eða þúsunda tali, jafnvel úr pappakössum og járnplötum, algjör hreysi, en alls staðar voru sjónvarpsloftnet og bíll fyrir utan.“

Vigdís á orðið 67 afkomendur og kveðst fylgjast með þeim öllum. „Það er margt í kringum mig. En ein fjölskyldan er á Akureyri, þrjár í Noregi, ein í Danmörku og ein í Bandaríkjunum. Jú, ég heimsæki allt þetta fólk öðru hvoru.“

Hún heldur upp á 90 ára afmælið í dag í Gullhömrum í Grafarholti. Þar verður opið hús milli 14 og 18. „Ég bað um sal fyrir 250 manns, það er útilokað að vita hvað margt mætir. Bara í minni fjölskyldu eru yfir 100 manns og það er komið fólk frá Danmörku, Noregi og Skotlandi að elta gamla geit! Ég veit ekkert hvernig þetta afmæli verður, fór með dóttur minni og að skoða salinn en var bara látin sitja úti í horni og mátti ekkert heyra!“