Katla Björg Dagbjartsdóttir var ekki lengi að láta að sér kveða þegar hún lenti í öðru sæti á alþjóðlegu FIS-móti í svigi á Ítalíu á dögunum stuttu eftir að hafa náð sér af meiðslum. Hin tvítuga Katla, sem er frá Akureyri, fylgdi því eftir með því að ná níunda sæti á öðru FIS-móti viku síðar.

Hún var komin aftur til Íslands þegar Fréttablaðið náði í hana eftir að hafa verið í fjögurra vikna æfingabúðum á Ítalíu þar sem hún tók þátt í mótunum tveimur og var skiljanlega stolt af árangrinum.

„Þetta var ótrúlega skemmtilegt, ég átti ekki von á því að ná svona góðum árangri strax þó að maður stefni auðvitað hátt,“ segir Katla, aðspurð hvort árangurinn hafi farið fram úr væntingum.

„Þessi ferð var góð til að sýna manni hvar maður stendur en silfrið stendur upp úr í þessari ferð þó að níunda sætið viku síðar hafi skilað fleiri FIS-stigum heldur en annað sætið,“ segir Katla og heldur áfram:

„Ég var búin að eiga svolítið erfitt með að ná tökum á sviginu dagana fyrir mótið enda í raun enn þá að stíga upp úr meiðslum. Ég meiddist illa í janúar þegar ég datt á móti í Svíþjóð. Við það fékk ég beinmar í hnénu, tognaði á liðbandi og það kom erting á liðþófann. Ég finn enn þá til en þetta er mun betra. Fyrir vikið náði ég í raun lítið sem ekkert að æfa seinni hluta síðasta tímabils. Það var erfitt að fara aftur af stað í haust en það small allt þarna í Monte Croce. Auðvitað er maður alltaf með háleit markmið og keppnisskap en ég fann ekki fyrir pressu fyrir mótið. Þar voru 78 þátttakendur og ég átti ekki von á að komast á verðlaunapall strax.“

Georg Fannar Þórðarson og Katla Björg Dagbjartsdóttir í æfingarbúðum FIS.
Mynd/Skiðasambandið

Katla leggur áherslu á svig en keppir líka í stórsvigi.

„Við kepptum bara í svigi á Ítalíu. Ég einbeiti mér að sviginu frekar en stórsvigi, það gengur ekki jafn vel í stórsviginu og það er ekkert leyndarmál að það er erfiðara að æfa stórsvig á Íslandi. Við æfum mun meira svig á Íslandi.“

Katla kemur úr mikilli skíðafjölskyldu. Systur hennar, Tinna og Hrefna, eru báðar fyrrverandi landsliðskonur í íþróttinni og stefnir Katla á að komast í landsliðið á næstu árum.

„Skíðin eru mitt líf og yndi og ég hef æft frá barnsaldri. Systur mínar, Tinna og Hrefna, voru báðar í landsliðinu og eru mér miklar fyrirmyndir og hvetja mig áfram líkt og bróðir minn sem æfði skíði. Það má því segja að þetta sé okkur í blóð borið. Foreldrar okkar æfðu ekki skíði en eru mjög áhugasöm og stunda skíðamennsku. Þau eru dugleg að koma og styðja við bakið á mér þótt það þurfi stundum að halda aftur af þeim,“ segir Katla hlæjandi.

Hún segir ekki á dagskrá að fara til Bandaríkjanna í háskóla á skíðastyrk eins og algengt er hjá íslensku skíðafólki.

„Ég hef ekkert verið að skoða það. Ég er svo heimakær að mig langar eiginlega meira að vera áfram hér heima og fara reglulega utan til að keppa. Ég er með háleit markmið um að ná langt en ég vil geta komið heim þess á milli. Fólk hefur furðað sig á því og það stendur til boða að fara til Bandaríkjanna í nám og að æfa skíði með náminu en ég vil geta verið heima,“ segir Katla sem æfir við hvert tækifæri á Akureyri.

„Það eru æfingar flesta daga vikunnar, flestar þeirra uppi í brekku en líka í ræktinni. Þegar það er opið í brekkunni er maður að æfa en þegar það er lokað er maður í styrktaræfingum að byggja sig upp en auðvitað kemur hvíld inn á milli. Ef það eru góðar aðstæður fer maður upp í fjall.“

Aðspurð segir Katla, sem fagnaði tvítugsafmæli fyrr á þessu ári, fyrsta markmiðið vera að gera atlögu að sæti í landsliðinu og vinna titla á Íslandi áður en horft er lengra.

„Fyrsta markmið er að reyna við bikar- og Íslandsmeistaratitilinn í svigi hér heima, bæta stöðuna á heimslistanum og brjóta mér leið inn í landsliðið. Svo er maður alltaf með augun opin fyrir mótum erlendis og einn daginn er markmiðið að komast á Ólympíuleikana og heimsmeistaramótið.“