Sif Atladóttir var kosin í stjórn leikmannasamtakanna í Svíþjóð í síðustu viku. Hún situr þar meðal annars með Caroline Seger, fyrirliða sænska landsliðsins, og sjálfum Henke Larsson sem gerði garðinn frægan með Glasgow Celtic, Barcelona og Manchester United meðal annars. Fyrsti fundur nýrrar stjórnar var í gærkvöldi.

„Ég er að koma inn fyrir Damallsvenskan, eða kvennadeildina hér í Svíþjóð. Caroline Seger, fyrirliði sænska landsliðsins, kemur inn fyrir hönd landsliðsins og Stefan Karlsson fyrir Superettuna. Það er verið að hafa alla í menginu um borð,“ segir Sif. Varaformaður er Caroline Jönsson, sem var í landsliðinu og er einnig í FIFPRO, alþjóðasamtökum leikmanna. Sif segir að flestir hafi unnið að hag leikmanna lengi og meðal annars sem verður unnið að því að breyta, er 13 ára gamall samningur sem gildir um kvennadeildirnar.

„Kvennaíþróttir almennt eru að berjast fyrir því að við erum ekki enn viðurkenndir atvinnumenn. Á flestum stöðum erum við hálfatvinnumenn eða áhugamenn, sem gerir það að verkum að okkar atvinna er ekki vernduð hjá ríkisvaldinu. Á Ítalíu til dæmis stendur í lögum að engin kona geti verið atvinnumaður.

Hvað snýr að venjulegum réttindum, getur gerst að viðkomandi sé ekki til í kerfinu. Það getur alveg gerst líka hér í Svíþjóð. Þó við höfum haft þennan samning, þá týnumst við samt í kerfinu þegar við meiðumst eða verðum óléttar. Þá er ekkert hægt að gera. Viðurkenningu á atvinnumennsku hjá konunum þarf líka að fara ræða.“

Sif gengur nú með sitt annað barn og verður tímabilið því tekið á hliðarlínunni. Hún stefnir á að snúa til baka og reima á sig takkaskóna á ný, en það er ekki sjálfgefið. „Ef maður hugsar um atvinnulífið fyrir einhverjum árum þegar konur byrjuðu að vera á vinnumarkaðnum þá voru þessi kjör eins og þau eru hjá okkur í dag, í raun engin. Það voru engin fæðingarorlof og svo flækist þetta þegar vinnuverkfæri þitt er líkaminn. Sem knattspyrnukona ferðu ekki í tæklingar eða annan kontakt fyrr en einhverjum vikum eftir barnsburð. En þetta er ekki bara erfitt fyrir okkur, heldur líka fyrir félögin því hvernig á að skrifa óléttan leikmann inn í kerfið og má fá leikmann inn í staðinn fyrir þann sem er óléttur? Það er fullt af spurningum sem erfitt er að svara en einhvers staðar þarf að byrja,“ segir Sif.

Sif þekkir vel hvað þarf að gera til að geta reimað á sig takkaskóna, því hún eignaðist Sólveigu fyrir fimm árum. „Síðast rann ég út á samningi þegar ég var ólétt og stóð svolítið ein. Þá varð ég atvinnulaus í fjóra mánuði áður en ég átti Sólveigu og endaði á atvinnuleysisbótum í staðinn fyrir að fara í foreldraorlof. Nú er ég á samningi, þannig ég er á sjúkralista núna sem breytist þremur mánuðum fyrir settan dag. Hér eru reglur um að ef þú ert í líkamlega erfiðri vinnu, þá er hægt að hætta fyrr. Það er alls konar svona sem er ekki gert ráð fyrir í íþróttaheiminum.

Ef ég fer hratt yfir sviðið þá sýnist mér við vera þrjár sem höfum komið til baka eftir barnsburð. Það var markvörður í Linköping sem gaf út að hún ætlaði ekki að koma til baka eftir barnsburð og í viðtali við hana sagði hún að það væri nánast ómögulegt að snúa til baka á völlinn. Persónulega finnst mér allt of fáar vera að koma til baka þó ég hafi 100 prósent skilning á því – þetta er ekkert grín og ég veit hvað þarf til. Ég hef gengið í gegnum þetta áður og er að fara að gera þetta aftur. Ég er heppinn að eiga fjölskyldu og vini til að aðstoða, en það er stórt vandamál að við stöndum svolítið sjálfar í þessu því það er litla hjálp að fá annars staðar frá.“

Hún horfir til Bandaríkjanna í þessum efnum, en stutt er síðan WNBA skrifaði undir langtímasamning þar sem óléttir leikmenn eru verndaðir. „Deildin setti á laggirnar síðasta haust óléttustefnu. Þannig að þegar leikmaður verður óléttur er hann verndaður og heldur sínum launum. Þær sem þurfa aðstoð til þess að verða óléttar fá fjárhagsstuðning. Eftir barnsburð fær leikmaðurinn stuðning í barnapössun og þvíumlíkt. Þetta var minnir mig átta eða tíu ára samningur og aðrar íþróttir horfa nú á þennan samning.“