Um hátíðirnar dvaldi ég í litlu þorpi í Granadahéraði sem er ekki í frásögur færandi. Nema hvað að daginn fyrir gamlársdag heldur aldraður maður í göngutúr og síðan þá hefur ekkert til hans spurst. Slóst ég í hóp leitarmanna sem örkuðu um akra og fjöll en allt án árangurs.

Eftir eina leitina fór ég á krá þar sem þorpshjartað slær og varð óþægilega var við þrúgandi andrúmsloftið. Hvar er maðurinn? Ólöglegur innflytjandi hefur ekið yfir hann og komið líkinu fyrir kattarnef, sagði einn. Annar benti á að hann væri sá þriðji á fimmtán árum sem hverfur og bætti þeirri spurningu við hvort í þorpinu fyndist sækópati sem gerði sér það að leik að myrða gamla menn. Þá liggur náttúrlega beinast við að horfa í kringum sig og spyrja: hver getur það verið? Þá er ekki langt í innlegg eins og þetta: Heyrðu, hann Juan hefur nú alltaf verið svolítið undarlegur, hann býður til dæmis aldrei góðan daginn. Eftir það finnst ýmsum óskemmtilegt að mæta hinum undarlega Juan þegar rökkva tekur. Þriðji benti á að villisvín ráðast á allt sem kvikt er að næturlagi.

Sjaldan hef ég orðið jafn áþreifanlega var við brjálæðið sem fylgir því að hafa ekki svör við áleitnum spurningum. Þrúgandi óvissa veldur örvinglan þar til óseðjandi hugurinn stekkur á jafnvel villtustu ágiskanir eins og skipbrotsmaður sem grípur í hverja þá fljótandi fjöl sem hann finnur. Vitfirring er að vita ekki. Því segi ég, guði sé lof fyrir góða blaðamenn, rannsakendur, vísindafólk og þeirra sem leita sannleikans. Vitneskja er beinlínis spurning um sálarheill.