Ég hef starfað við innanlandsflug síðastliðinn aldarfjórðung. Ég er sennilega einn af fáum sem starfa við flug án þess að flug sé sérstakt áhugamál mitt.

Þrátt fyrir það hef ég starfað í hlaðdeildinni á Reykjavíkurflugvelli öll þessi ár. Verkstjórarnir þar hafa alltaf getað gengið að því vísu, að þegar þeir kalla eftir mér þá er öllu hent frá og ég mæti. Þetta hlýtur að hafa verið góður vinnustaður úr því að maður hefur starfað þarna þetta lengi í lægsta launaþrepinu innan fluggeirans.

Nú er staðan hins vegar þannig að maður mætir hálf skjálfandi til vinnu af ótta yfir því hvaða breytingar kunni að bíða manns. Eins og mönnunin er í dag þá færi ég að jafnaði úr stað 5 tonn og geng um 25 kílómetra á einni vakt.

Árásir yfirmanna

Síðastliðið ár hefur einkennst af endalausum árásum yfirmanna, sem snúast um að fækka okkur enn frekar. Í ofanálag vilja þeir bæta á okkur verkefnum, jafnvel þótt við komust ekki með góðu móti yfir það sem við gerum nú þegar.

Nýjasta útspil þessara yfirmanna var að segja upp starfandi trúnaðarmanni og öryggistrúnaðarmanni okkar, Ólöfu Helgu Adolfsdóttur, á sama tíma og hún sinnti því hlutverki sínu að standa vörð um öryggi og réttindi okkar vinnufélaganna.

Áskorun til Icelandair

Þetta er komið gott. Ég vil ekkert nema mæta til minnar vinnu og sinna henni af kostgæfni. Ég skora á Icelandair í fyrsta lagi að draga til baka uppsögn Ólafar Helgu Adolfsdóttur, í öðru lagi að sýna okkur hlaðmönnum á Reykjavíkurflugvelli virðingu og í þriðja lagi að eiga eðlileg samskipti við okkur um að skipuleggja vinnuna þannig að öryggi allra sé í fyrirrúmi.