„Hvers virði er allt heimsins prjál ef það er enginn hér sem stendur kyrr er aðrir hverfa á braut. Sem vill þér jafnan vel og deilir með þér gleði og sorg þá áttu minna en ekki neitt ef þú átt engan vin.“ Þennan fallega texta ritaði Ólafur Haukur Símonarson sem sunginn er við lag Gunnars Þórðarsonar, Vetrarsól.

Þetta lag hljómaði innra með mér eftir að hafa kvatt tvær af mínum bestu vinkonum eftir góða samveru. Fjölskylda, heilsa og vinátta eru stoðir þess að þrífast vel. Góður vinur veitir þér athygli, sýnir þér ást, er tilbúinn að grípa þig þegar þú hefur misst flugið, situr með þér, klífur með þér fjallið eða hleypur yfir marklínuna með þér. Góður vinur er sá sem deilir með þér gleðistundum, styður þig í sorg, lánar þér dómgreind og er með þér í lífsins ólgusjó, líka þegar þú ert berskjölduð.

Í mínum störfum sem klínískur sálfræðingur tala ég of oft við fólk sem er einmana og skortir vini eða nær litlum tengslum við annað fólk. Einmanaleiki er vondur förunautur og getur leitt til, ýtt undir eða viðhaldið þunglyndi.

Alvarleg geðlægð er að mati Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar (WHO) talin helsta ástæða hömlunar (disability) í heiminum. Því er spáð að 2030 muni það verða kostnaðarsamasti sjúkdómur tekjuhárra ríkja.

Verkefni okkar allra er meðal annars að sporna við einmanaleika. Jafnframt að sinna forvörnum og meðferð gegn þunglyndi og öðrum tilfinningavanda. Hvert og eitt okkar fær eina ferð um lífsins veg. Ég er þakklát fyrir þau sem ég fæ að ferðast samhliða. Takk.