Ég hef aldrei verið lag­hentur. For­eldrar mínir þurftu yfir­leitt að lifa með flísum og rispum þegar ég kom heim úr smíða­tímum og gaf þeim af­raksturinn. Í áttunda bekk sætti ég mig við það að ég yrði aldrei smiður, að ég yrði aldrei brúk­legur til verks á fram­tíðar­heimili mínu. Þessu hefur Hófí, kærastan mín, fengið að kynnast, ég er gjör­sam­lega gagns­laus þegar eitt­hvað bilar eða við viljum breyta eða bæta heimilið. Ég hugsaði mér að ég myndi bara ráða fólk til verksins. Ef vaskurinn stíflast eða glugginn brotnar þá hringi ég bara í mann, ég hlýt að hafa efni á því, hugsaði ég og skráði mig í Lista­há­skólann. Þessu hefur Hófí ekki fengið að kynnast.

Fyrri hluti þrí­tugs­aldursins átti vel við þetta hugar­far, þá var ég eigna­laus lista­maður og fylli­bytta. Ef það þurfti að gera eitt­hvað verk­legt sagði ég yfir­leitt brandara, bakkaði út úr her­berginu og hugsaði með mér hvað öllum hlyti að finnast ég skemmti­leg og á­huga­verð týpa. Eftir því sem árin liðu varð mér ljóst að ég gat ekki bakkað út úr öllum her­bergjum þar sem vinna átti ein­hver verk, fyrst um sinn prufaði ég að djóka að­eins í fólkinu en þá kom fljótt í ljós að ég þótti ekki skemmti­leg týpa, frekar þreytt eigin­lega. Og við keyptum okkur íbúð, við Hófí, og það þurfti að gera eitt og annað við hana. Og þá liggur leiðin í verk­færa­verslun.

Yfir­leitt er mér mætt með skilningi, starfs­fólkið, sumt hvert ára­tug yngra en ég, horfir föður- eða móður­lega á mig og hlustar. Tekur utan um mig, að mér finnst, og fylgir mér um verslunina. „Þetta heitir hamar, þú notar hann til þess að negla. Þetta er skrúfa, ekki nagli. Þetta er mál­band, með þessu veistu hvað hlutir eru langir.“ Og ég hlusta, agn­dofa og öruggur. Eins og barn að læra að lesa, eins og barn að læra að mæla, eins og þrí­tugt barn.