Munið þið hvernig Einar Þorsteinsson gulltryggði Sönnu Magdalenu endanlega sæti í borgarstjórn í oddvitaþætti kvöldið fyrir kosningar fyrir fjórum árum?

Hann vildi ræða svolítið viðskiptaævintýri Gunnars Smára Egilssonar (sem eru satt að segja á köflum næstum jafn skrautleg og Bjarna Ben.) og hvernig þau samrýmdust stefnu flokksins almennt.

Sanna hlustaði á þessa löngu spurningu, og benti meðal annars á að hún væri í framboði, 26 árs gömul kona, en ekki Gunnar Smári.

Sanna svaraði af slíkri einurð, yfirvegun og sjálfstrausti að minnti helzt á Guðrúnu Helgadóttur þegar hún var í stuðinu 1978.

Hafi sæti Sönnu verið í hættu (sem við vitum ekki), þá var ekkert að óttast eftir þessi orðaskipti. Sanna ávann sér virðingu og aðdáun langt út fyrir þann hóp sem hefði annars getað hugsað sér að kjósa hana. Hún nýtur hennar enn.

Munið þið líka þegar Inga Sæland skældi sig inn á Alþingi í sams konar þætti 2017? Í umræðum um kjör fátæks fólks brauzt út slík réttlát sorg að Inga fékk ekki hamið sig og brast í grát.

Þetta er ekki sagt henni til hnjóðs, bara alls ekki. Sætið var að vísu í stórhættu, en fólk kann að meta einlægni og tilfinningar.

Ég hef nefnt hér tvö dæmi úr nýlegri stjórnmálasögu, smá í einhverjum skilningi, en stór í réttum skilningi af því að þau breyttu sögunni.

Ég þykist vita að margir vildu horfa á þetta aftur, en það er ekki hægt.

Hvers vegna?

Vegna þess að Ríkisútvarpið hefur ákveðið að þannig skuli það vera.

Í huga Ríkisútvarpsins nær sagan nefnilega aðeins um ár aftur í tímann. Fréttir og tengdir þættir fá að lifa á vef þess í 3–12 mánuði. Þá er það efni horfið.

Þetta er þeim mun bagalegra sem æ fleiri mikilvægar fréttir – og beinlínis stjórnmálasagan sjálf – verða til í beinni útsendingu, en birtast ekki á vef- eða prentmiðlum nema í bezta falli sem endursögn.

Ríkisútvarpið hefur ákveðið að gera þessar upptökur ekki aðgengilegar.

Það sem er ekki til

Man einhver eftir hruninu?

Öllum Kastljósunum, með viðtölum við Davíð og bankakallana? Fyrir utan allt hitt. Silfursþættirnir, þar sem fólk fór á taugum í beinni aðra vikuna og gargaði hina.

Forsetakosningar 2012, þar sem Ólafur Ragnar niðurlægði Þóru Arnórsdóttur í beinni svo seint verður leikið eftir. Kosningar 2016: „Hefurðu enga sómatilfinningu?“ spurði Guðni Th. upp í opið geðið á Davíð Oddssyni.

Kastljósið þar sem Bjarni Benediktsson ákvað að ljúga blákalt í beinni um félagið Falson, sem var í Panama-skjölunum.

Og svo framvegis út í hið óendanlega.

Sagan hverfur smám saman.

Hún er ekki aðgengileg og finnst ekki, jafnvel þótt öflugustu tölvunördar grafi.

Þá kemur okkur vel að eiga öfluga einkamiðla.

Vefmiðillinn Vísir er núna í eigu hlutafélagsins Sýnar. Þar ráða harðir kapítalistar, og það er alveg áreiðanlega ekki í ágóðaskyni sem Vísir geymir flesta sjónvarps- og útvarpsþætti Stöðvar 2 og Bylgjunnar (og skyldra stöðva) frá 2010. Og fréttir frá 2008 að auki.

Einkaframtakið hefur hér algeran vinning, sem hlýtur að vera vinum ríkismiðilsins talsvert umhugsunarefni.

Fyrirvari

Fjöldi þess, sem hér hefur verið nefnt, er reyndar aðgengilegt á YouTube, þökk sé einstaklingum og er á engan hallað þótt Lára Hanna Einarsdóttir sé nefnd sérstaklega.

Það er hins vegar ekki hlutverk einstaklinga að varðveita samtímasöguna, sem gerist í beinni hjá Ríkisútvarpinu.

Það er hlutverk Ríkisútvarpsins og einskis annars.

Eftir stendur að það sem gerðist fyrir meira en ári í Ríkisútvarpinu hverfur jafnóðum og finnst ekki.

Það er satt að segja með hreinustu ólíkindum og næstum áreiðanlega brot á lögum um fyrirtækið.

Hví?

Hvers vegna rekur Ríkisútvarpið þessa stórfurðulegu stefnu? Ég veit það ekki enda hafa síðustu þrír útvarpsstjórar lýst yfir að henni þurfi að breyta.

Samt breytist ekkert. Árum saman.

Mig grunar að afsökunin sé peningaleysi eins og alltaf. Það kostaði morð fjár að byggja Þjóðarbókhlöðu utan um prentaða arfinn okkar. Við eigum ekki að sjá á eftir þeim peningum – þvert á móti. Stafræna Íslandssagan er jafn mikilvæg.

Þess utan er allsendis ókeypis að birta sjónvarpsefni á t.d. Youtube. Það gera stærstu sjónvarpsstöðvar um allan heim á hverjum degi.

En við skulum endilega horfa á oddvitaþátt kvöldsins í sjónvarpinu.

Sennilega er þó öruggara að hafa gott VHS-tæki á kantinum.

Áður en allt gillimojið hverfur upp í TV heaven.