Árið 1000 lá við blóðugum trúarátökum á Alþingi. Kristnir menn og heiðnir stóðu andspænis hverjir öðrum og skóku vopn sín. Ákveðið var að foringi heiðingja, Þorgeir Ljósvetningagoði, skyldi gera út um þetta viðkvæma mál. Hann lagðist undir feld og hugsaði stíft. Niðurstaða Þorgeirs var að Íslendingar skyldu verða kristnir en heiðnir menn mættu blóta goðin, bera út börn og éta hrossakjöt á laun. Menn lifa enn samkvæmt þessum tvíræða úrskurði. Þjóðin er kristin að nafninu til, en fjöldi fólks iðkar ásatrú á laun og opinberlega. Margir stunda enn þá svívirðu að leggja sér hrossakjöt til munns.

Í heimi geðsjúkdómafræðinnar væri talað um tvöföld skilaboð hjá Þorgeiri. Þetta hefur æ síðan verið plagsiður á Íslandi. Margir eru meistarar tvíræðninnar og tekst að fara í svo marga hringi að áheyrandinn veit ekki sitt rjúkandi ráð. Orðræða kolleganna Kára og Þórólfs er þessu marki brennd. Kári eys Þórólf lofi en segir jafnframt að sumar ákvarðanir hans séu byggðar á draumarugli. Báðir segjast hafa átt hugmyndina að því að tala við Pfizer sjálfan og troðast fram fyrir í bóluefnisröðinni. Klögumál ganga á víxl en báðir segja hinn valinkunnan sómamann. Kári hafði uppi háðuleg orð um hina dönsku Mettu hjá Pfizer. Hann dró það allt til baka daginn eftir þegar lyfjarisinn yggldi sig. Þetta er hið besta mál enda segir gamalt orðtæki: Gott er að hafa tungur tvær og tala sitt með hvorri.

Í nótt dreymdi mig reyndar að til mín kæmi Þorgeir Ljósvetningagoði og færi með þessa vísu:

Bjargaði oss frá bráðu fári

og bóluefnislausu ári

Kári.