„Viltu hætta þessu helv... tuði!“ er setning sem maðurinn minn hefur sagt við mig og ég við hann.

Tuð er nefnilega alveg gjörsamlega óþolandi. Og það virkar ekki. Alveg sama hvað maður telur sér trú um.

Það eina sem það gerir er að gera alla brjálaða í kringum mann.

Tuð er einhver undarleg leið sem maður fer stundum til að fá útrás fyrir pirring, stjórnsemi, aðfinnslur og jafnvel vonbrigði eða hræðslu.

Manni finnst eins og þetta hljóti að virka. Allir hljóti bara að skilja betur og taka til sín hlutina enn betur ef maður tuðar leynt og ljóst yfir því sem maður er óánægður með.

Og oftar en ekki er smá fórnarlambs-undirtónn í tuðinu.

Hvað er betra að gera? Jú, það er mikið betra að segja frá því sem er að angra mann í samskiptum við aðra, þegar maður er í góðu jafnvægi og ekki í fúlu skapi. Ræða málin í ró og spekt. Útskýra.

Þetta getur verið erfitt, sérstaklega þegar manni finnst enginn fara eftir því sem maður er að segja.

Eins og til dæmis í uppeldi unglinga eða samskiptum við makann.

En að byrja að tuða mun ekki virka betur. Ekkert drepur niður stemninguna betur eða hraðar en gott tuð.

Ef þetta virkar ekki, verður maður að taka ákvörðun um að miðla málum eitthvað eða sætta sig við að fólk í kringum mann er ekki eins og maður sjálfur.

Jafnvel líta í eigin barm, horfa í spegilinn.

Kannski kemst maður að því að maður sjálfur er ekki heldur fullkominn eftir allt saman.