Við sitjum í flug­rútu, ég og Hófí, kærastan mín. Rútan er ágæt en ég vil ekki vera hérna. Ég vil vera í strætó. Ég tek helst strætó út um allt innan Reykja­víkur, hann er alls konar, sá lífs­stíll, eins og vagninn sjálfur. Það var tekin á­kvörðun um að al­mennings­sam­göngur á Ís­landi skyldu vera lé­legar, senni­lega var það gert til þess að enginn þyrfti að upp­lifa sig sem hluta af sam­fé­lagi. Ís­lendingar eru með of­næmi fyrir sam­fé­lags­kennd. Við viljum búa í ein­býlis­húsum með stórum görðum til þess að hellu­leggja. Við viljum keyra einka­bíl í vinnuna og loka okkur af inni á skrif­stofu og fá hvít­vínið með pósti og draga fyrir og drekka og dreyma um verslunar­manna­helgina þegar við losum um spennu og brjótum eitt­hvert drasl á tjald­svæði norður í landi. Við viljum alla vega ekki taka strætó, hann er svo alls konar.

Öllu jöfnu er ég nokkuð frjáls ferða minna, það er sjald­gæft að barn­lausir, sjálf­stætt starfandi texta­smiðir þurfi að mæta eitt­hvert. Yfir­leitt bíður enginn eftir mér, yfir­leitt skipta ferðir mínar litlu máli. Fæstar ferðir skipta raunar máli, eða það held ég. Þær eru farnar til þess að fylla upp í dagana, hafa eitt­hvað að hugsa um og baksa við. Ein­hvern veginn verðum við að lifa þessu lífi.

Það sem ég á við er að ég treysti strætó ekki, ég myndi ekki lána strætó pening eða biðja hann að passa köttinn minn, Lísu. Núna er eitt­hvað í húfi. Ég er að fara til Ítalíu, þar bíður mín heil þjóð fólks, sam­fé­lag þeirra jafn­vel. Þar bíða mín kol­vetni, kaffi og traustar al­mennings­sam­göngur. En ég treysti ekki strætó fyrir flugi og þess vegna sit ég í rútu þvert á vilja minn.