Ég sat eitt sinn til borðs í brúðkaupi með bandarískum hjónum. Þegar matur var fram borinn kom í ljós að þau hjónin höfðu bæði óskað eftir grænmetisfæði á meðan við hin fengum úrvals steikur. Eðli málsins samkvæmt færðist borðspjallið yfir í matarval fólks. Skýring Bandaríkjamannsins á því hvers vegna hann gerðist grænmetisæta er mér minnisstæð. Hann átti geitur og sagðist hafa hætt að borða kjöt eftir að hafa séð sorgina sem geit upplifði þegar hún missti kiðling. Einnig sagðist hann hafa séð geitur mynda sterk tengsl við aðrar geitur og sýna söknuð og depurð ef vinageit var slátrað.

Sumarið 1989 var ég í sveit og flestar kýrnar voru búnar að bera kálfum. Ein kvígan var langt gengin og komin fram yfir tíma. Dýralæknir var kallaður til og eftir að hafa rennt hendinni inn í legið og þreifað á kálfinum var hann úrskurðaður dauður og fjarlægður með keisaraskurði. Dagana á eftir varð kvígan hin furðulegasta. Þegar ég rak kýrnar í haga beið hún í dyrunum þangað til ég hafði gengið út. Á leið í hagann gekk hún þétt upp við mig og var einkar uppsigað við hundana og stangaði í átt að þeim þegar þeir nálguðust mig. Svona gekk þetta allt sumarið, hún kom hlaupandi glaðlega til mín þegar ég sótti kýrnar í haga, baulandi glöð. Eitt sinn elti hún mig inn í bæ sem öllum fannst mjög fyndið.

Hvað gerðist hjá kvígunni veit ég ekki, en ég held að eitthvað af móðureðli hennar hafi yfirfærst á mig fjósamanninn, þegar fyrsti kálfur hennar var andvana fæddur. Sjálfur fór ég heim um haustið en kvígan í sláturhús. Ég hugsa stundum til hennar en borða samt ennþá nautakjöt.