Það er eitthvað svo innilega fallegt, göfugt og til eftirbreytni að sjá fólk vinna starfið sitt, sama hvað það er, af heilindum, metnaði og stolti.

Það eru svo mörg störf sem eru bæði erfið og slítandi þó að sumir líti jafnvel niður á þau. Þó að það segi nú mest um þá sjálfa. Þetta er undarlegt.

Við vitum til dæmis öll hvernig heimilin okkar líta út þegar enginn þrífur og gengur frá.

Hlutirnir gerast nefnilega ekki af sjálfu sér.

Og flestum finnst nógu erfitt og leiðinlegt að þrífa eftir sig sjálfa og sína nánustu, hvað þá ókunnugt fólk.

Af hverju hömpum við ekki meira störfunum sem fela í sér þrif og frágang?

Það færi allt á hliðina í samfélögum þar sem enginn vildi þrífa neitt, sækja ruslið og svo framvegis, eins og dæmin mörg sanna.

Rutger Bregman sagnfræðingur sagði frá því að eitt sinnið þegar fólk sem sótti ruslið í New York-borg fór í verkfall var lýst yfir neyðarástandi í borginni og það grátbeðið að koma aftur eftir nokkra daga.

Þegar bankamenn fóru í verkfall (á Írlandi) gerðist ekkert í hálft ár.

Ætlunin er samt ekki að gera hér lítið úr störfum einnar stéttar á kostnað annarrar. En það getur samt verið gott að velta þessu fyrir sér.

Öll störf eru mikilvæg, alveg eins og við erum öll mikilvæg. Ég vona að við sem samfélag berum gæfu til að sjá til þess að allir geti lifað mannsæmandi lífi af launum sínum og borið höfuðið hátt.