Regluleg tíðindi af viðskiptum í íslenskum sjávarútvegi minna landsmenn á hversu stjarnfræðilegar fjárhæðir þar er sýslað með. Ekki einasta fer fyrir brjóstið á fólki að jógakennari í Grindavík auðgist um marga milljarða á slíkum viðskiptum, ættartengsla sinna vegna, heldur ekki síður hvernig alltaf finnast glufur á veikburða regluverki sem sett hefur verið upp til að mæta óskum landsmanna um dreifða eignaraðild, gegnsæi og eðlilegt endurgjald fyrir nýtingu auðlindanna.

Það er kaldhæðnislegt að ást íslensku þjóðarinnar á auðlindum landsins sé á pari við hatur hennar á reglum. Þessar sterku en þversagnarkenndu tilfinningar sameinast með hvað skýrustum hætti í þeim helmingi þjóðarinnar sem er andsnúinn aðild að Evrópusambandinu. Íslenskur ímugustur á ESB hefur að mestu átt rót að rekja til ótta við að glata auðlindunum, sjálfstæðinu og réttinum til að hafa sem minnsta tilsjón með flestu sem sýslað er í samfélaginu.

Þegar umræða um aðild að Evrópusambandinu stóð sem hæst á fyrsta áratug aldarinnar var það ekki síst ótti við meinta ásælni Evrópuríkja í auðlindir landsins sem kaffærði alla umræðu um helstu áhrif slíkrar aðildar fyrir venjulega íslenska borgara. Þótt sú umræða væri að mestu keyrð áfram af hagsmunaaðilum í sjávarútvegi og landbúnaði sungu bæði stjórnmálamenn og almennir borgarar með af krafti. Undirleikurinn var svo í höndum þrælslundarinnar sem klíndi uppnefnum um reglugerðafargan og eftirlitsiðnað á þau kerfi ESB sem tryggja Evrópubúum örugg og aukin lífsgæði, jöfnuð og borgararéttindi.

Líkt og þegar við fáum heimskulegt lag á heilann hefur venjulegt fólk úti í bæ tekið upp þessa möntru um fargan og eftirlitsiðnað, þrátt fyrir að hafa nákvæmlega ekkert ónæði af umræddum reglum, enda eru flestar þeirra settar til að setja þeim skorður sem helst eru líklegir til að vaða yfir samfélög á skítugum skónum og alla sem í þeim búa.

Ekki svo að skilja að aðild að Evrópusambandinu myndi sjálfkrafa kippa kvótakerfinu í lag. Flestum hlýtur þó að vera orðið ljóst að auðlindunum er alls ekki betur borgið utan sambandsins en innan þess. Auðurinn ratar enn í örfáa vasa og breyta þar engu málamyndalög sem Alþingi hefur sett, til dæmis um kvótaþak fyrir sjávarútvegsfyrirtæki og tengda aðila.

Það dugar ekkert annað á íslensk sjávarútvegsfyrirtæki en stífar reglur og öflugt eftirlit. Ólíkt Alþingi er Evrópusambandið nafntogað á báðum þessum sviðum.