Ég las nýverið að nýliðinn júlímánuður hefði verið afleitur hvað veðurfar varðar hér á höfuðborgarsvæðinu. Til marks um leiðindaveðrið varð hámarkshiti í mánuðinum hér tæpar 16 gráður og lítið sást til sólar. Ég hef áður kveinað á þessum vettvangi yfir íslensku veðri. En ekki í þessum pistli. Íslenskt veðurfar er nefnilega ekki svo slæmt.

Eitt sinn fékk ég gott ráð sem getur nýst þegar lifað er við veðrið hér. Það er einhvern veginn svona: Þegar eitthvað amar að þá máttu vera viss um að einhver hefur það mun verra en þú. Um leið og maður hefur meðtekið þessa visku þá verður allt aðeins skárra.

Íslenskt veðurfar er nefnilega ekki svo slæmt. Ég var nýverið í stuttu fríi í sunnanverðri Evrópu þar sem hitabylgja hefur legið yfir. Af þeim sökum einkenndist frí þetta af endalausri leit að kælingu, í sundlaug, skugga eða loftkældum rýmum og sífelldu vatnsþambi sem síðan gufaði upp í svita.

Alls staðar var þessi alltumlykjandi steikjandi hitasvæla sem ómögulegt var að flýja. Á einum tímapunkti var ég farinn að hlakka til að verða aftur kalt og ég reyndi að ímynda mér tilfinninguna með trega. Ég verð að viðurkenna að slíkan söknuð hef ég hvorki fyrr né síðar upplifað.

Vísindamenn spá því að þessi þróun muni aðeins aukast með þeim loftslagsbreytingum sem nú eiga sér stað. Hitabylgjur verða almennari og tíðni þeirra mun aukast verulega á næstu árum.

Því er gott að vita næst þegar við ætlum að njóta íslensks sumars í júlí, í rigningu og beljandi roki, að einhvers staðar í heiminum er örugglega kófsveittur miðaldra karl sem hlakkar til að verða aftur kalt.