Það er skammt stórra högga á milli. Á örfáum dögum höfum við farið úr því að upplifa það sem átti að vera sumar hins eilífa frelsis yfir í að hlusta á vangaveltur Þórólfs um að sennilega verði takmarkanir og hömlur vegna kórónaveirunnar næstu árin. Gengið er meira að segja komið saman aftur, Víðir að segja okkur að hann sé alveg jafnfúll og við hin og skilji okkur bara mjög vel, Kári að sjá fyrir sér miklu harðari aðgerðir og svo er „minnisblað í smíðum“ sem við vitum öll að er milda leiðin til að segja okkur að veturinn sé að skella á.

Högg fyrir Janssen

Ég verð að játa að þessi takmarkaða geta bóluefnanna til að verja okkur fyrir smiti er ákveðið högg fyrir mann eins og mig og þá sérfræðiþekkingu á bóluefnum sem ég hef aflað mér, byggða á því að hafa hlustað á tvo hlaðvarpsþætti og lesið talsvert af tvítum.

Við sem höfum hingað til stolt tilheyrt Janssen-fjölskyldunni erum víst í sérstakri hættu. Get ekki sagt að þetta komi manni alveg á óvart, Janssen-bóluefnið var svolítið eins og að vera að ferðast á framandi slóðum, slysast inn á subbulega knæpu og taka staup af einhverjum drykk sem barþjóninn útskýrir fyrir manni með glott á vör að sé mjög hressandi. Eftir á að hyggja var þetta kannski ekkert svo góð hugmynd. Við verðum víst kölluð inn í viðbótarbólusetningu í ágúst. Ég auðvitað bjóst við því á einhverjum tímapunkti í mínu lífi að ég þyrfti á örvunarskammti að halda en þetta er aðeins fyrr á ferðinni en ég reiknaði með.

Gamla lífið

Þetta breytir því ekki að í nokkrar dásamlegar vikur höfum við verið frjáls og fengum gamla lífið okkar aftur. Ég hafði ekki gert mér grein fyrir því en það eru ákveðin menningarverðmæti fólgin í íslenska djamminu, með öllum sínum skrúfusleikjum, slagsmálum og löðrandi, hálfétnum Hlöllum fjúkandi um miðbæinn.

Ferðalög tóku við sér, það hefur verið loftbrú héðan til Tene og Toscana, allt eftir því hversu menningarlegt fólk telur sig vera. Fjölskyldan lét sér hins vegar nægja að elta sólina innanlands. Stemningin á þjóðvegunum er eiginlega alveg eins og síðasta sumar, mikið af Íslendingum á ferli en nú hafa erlendu ferðamennirnir bæst við. Tjaldstæðin eru suðupunktur þessarar mannlífsflóru, þar finnur maður allt frá neysluhetjum úthverfanna yfir í mínímalíska Þjóðverja sem margsjóða sömu pakkasúpuna.

Fasteign með rafmagni

Hryggjarstykkið á öllum tjaldstæðum er jeppafólkið. Hópurinn sem fer að nafninu til í útilegu en framkvæmir í raun og veru búslóðarflutninga og setur upp fasteign með rafmagni á tjaldsvæðinu. Umfangið á farangri, búnaði og Costco-græjum á við þriggja herbergja íbúð. Skottið er smekkfullt, það þarf að hoppa ofan á tengdamömmuboxið til að loka því og svo er búið að fylla fellihýsið líka. Mótvægið eru náttúrudýrkendurnir sem lifa á soðnu vatni úr prímusnum og gista í einmenningstjaldi, sem eru orðin svo lítil að maður fær innilokunarkennd við að sjá fólk troða sér í þetta.

Svo var vinalegt að sjá aftur erlendu ferðamennina. Háværa og óþarflega skrafhreifna Bandaríkjamenn, vel skipulagða Þjóðverja og Frakka sem eru svo grannir og nettir að bakpokinn nánast steypir þeim um koll. Ég held sérstaklega upp á þýsku teknóklúbbs-hipsterana sem ég mætti, hann með blátt hár og hún bleikt, svolítið lifuð að sjá en bæði í rándýrum 66 gráður norður útivistargalla. Falleg blanda af uppreisn og neyslukapítalisma.

Í hitakófi í sumarbústaðnum

Við komum líka við í sumarbústað. Þar glímir fólk við sinn eigin vágest, sem er lúsmýið. Ef Kári Stefánsson vill gulltryggja sér Nóbelsverðlaunin býr hann til séríslenska útgáfu af bóluefni sem virkar bæði gegn kórónaveirunni og lúsmýinu. Gæti kallast MýKóróna, borið fram eins og My Sharona sem yrði svo auðvitað spilað þegar þetta töfralyf verður kynnt. Kári gæti jafnvel tekið nokkur dansspor eins og Bill Gates og Microsoft-lúðarnir þegar þeir kynntu Windows ’95.

Lúsmýið er snjallt. Þa’ð eru ekki bara bitin heldur þessi andlega skák sem fylgir, hvernig fórnarlömb þurfa að hírast inni við þessa örfáu íslensku sólardaga, því það má alls ekki opna dyr eða glugga. Fólk hefur sér svo helst til dundurs að banna hvert öðru að klóra sér í bitin.

Þar sem ég sat á tjaldstæði með lítið batterí og reyndi að pikka þennan pistil á Notes í símanum, fékk konan mín afdrifaríkt símtal. Í síðasta pistli mínum skrifaði ég um yfirvofandi fertugsafmæli mitt og þá andlegu pressu sem því fylgir að eiga stórafmæli á tímum samfélagsmiðla þar sem væntingarnar eru um að maður geri eitthvað stórkostlegt. Nú hefur kosmósinn leyst þetta vandamál fyrir mig því ég og fjölskyldan verðum saman í sóttkví á afmælisdaginn.