Ég á oftar erindi út á kvöldin en ég kæri mig um. Ég er í þannig vinnu að það er alltaf eitthvert vesen á mér. Ég veit sjaldnast hvers vegna það er, en ég þarf yfirleitt að vera annars staðar en heima hjá mér á milli níu og tíu á kvöldin.

Þegar ég geng heim horfi ég á glugga nágranna minna. Í gamla Vesturbænum eru gömul hús, gömul hús með stórum gluggum. Gömul hús með stórum gluggum og hlýjum ljósum. Gömul hús með íbúum sem fá tilkynningu í símann sinn eða heilsuúrið um að nú sé kominn tími til þess að róa sig niður fyrir svefninn, slökkva á sjónvarpinu, leggja frá sér ipad-inn og stilla snjallperurnar á minnst 2200 kelvin.

Þau hafa lesið greinar um áhrif ljóss á melatónínframleiðslu. Þau hafa sent maka sínum þessar greinar og spurt hvort þau eigi ekki að prófa þessar snjallperur, það muni örugglega hjálpa. Messenger-samskipti þessa fólks snúast eingöngu um tæknilegar lausnir við hversdagslegum vandamálum, hvernig bæta megi mataræði og hvers konar líkamsrækt þau eigi að leggja fyrir sig næst.

Þetta eru nágrannar mínir. Sem sofa vel, borða heima hjá sér og hreyfa sig rösklega í minnst þrjátíu mínútur á dag.

Einn daginn hættir þessi vesenisgangur á mér og ég geng í þeirra raðir.