Gríski guðinn Narsissus þótti afar fallegur. Eins og jafnan gerist hjá þannig fólki þá vissi hann vel af því. Hann var jafnframt svo hugfanginn af fegurð sinni að hann eyddi öllum stundum við stöðuvatn þar sem hann gat horft á spegilmynd sína. Gríska goðsögnin afrekaði líka það að við hana er kennt hugtakið (og reyndar persónuleikaröskunin) narsissismi.

Móðir mín þóttist sjá einkenni narsissisma hjá undirrituðum en samkvæmt ýktri og bjagaðri frásögn hennar gekk ég, tveggja ára gamall, á opna hurð, því mér varð svo starsýnt á spegilmynd mína í stórum spegli. Til að toppa söguna endaði hún auðvitað þannig að ég hljóp hágrátandi að speglinum til að horfa á sjálfan mig gráta. Mömmu fannst og finnst enn þetta mjög fyndin saga. Eina ástæðan fyrir því að ég þori að opinbera hana hér, og um leið eigin hégóma, er einfaldlega sú að nær allir vinir mínir og ættingjar hafa heyrt hana frá áðurnefndri móður minni.

Mér til varnar kemur í ljós að öll börn gera þetta. Augnablikið sem við áttum okkur á því, sem smábörn, að andlitið í spegilmyndinni erum við sjálf felur í sér ósvikið bros og gleði. Enda er engin ástæða til að skammast sín fyrir að hafa gaman af að glápa á ásjónu sína.

Ef við skoðum Instagram-síður hjá ungu fólki má sjá að þessi tilhneiging til narsissima er síður en svo á undanhaldi. Það er undantekning ef allar myndir þarna eru ekki af viðkomandi og sjálfurnar helst bæði fótósjoppaðar og vel stílíseraðar. Ég hreinlega dáist að þessu unga fólki fyrir djörfung og dug, sem reynir ekki einu sinni að fela narsissistann sem býr í okkur öllum, heldur fagnar honum og hampar. Elskum okkur sjálf, að eilífu amen.