„Nei, þessi er ekki nógu góð. Kaupum betri, helst einhverja með steinefnunum sinkoxíði og títaníum díoxíði. Þessi efni fara ekki í blóðrásina og eitra því ekki kroppinn. Hey, svo er hér brúnkukrems-sólarvörn, sem lætur þig verða brúna en ekki brenna." Svona voru nokkurn veginn samræður okkar vinkvennanna í snyrtivörubúð á Spáni þar sem við erum staddar í hitabylgju með hálf-fullorðin börnin okkar.

Elsku börnin mín hafa mátt þola sólarvarnarpredikanir bróðurpartinn af ævinni. Berðu sólarvörn á húðina á tveggja tíma fresti, oftar ef þú ert í vatni. Ekki liggja í sólbaði því þá skemmir þú húðina, færð hrukkur og húðkrabbamein. Notaðu sólgleraugu með UV-vörn og hatt ef þú vilt halda húðinni fallegri. Borðaðu ávexti til að fá andoxunarefni sem verja húðina.

Við ætluðum að fara varlega í sólinni þetta skiptið, komandi undan vetri föl sem franskbrauð. Það fór á annan veg. Eftir fyrsta daginn flúðum við með börnin í verslunarmiðstöð – sólarvarnirnar annaðhvort gleymdust eða voru ekki notaðar nógu vel. Á þriðja degi voru krakkarnir komnir með fótasár eftir ódýra sandala úr kínabúð. Á fimmta degi bættust við blöðrur og marblettir eftir gókart. Og enginn borðar ávexti því hamborgarakóngurinn hefur meira aðdráttarafl. Svo gerir brúnkukremið mig hvítari eftir því sem líður á fríið – ég þykist hafa lært mína lexíu. Nóg hefur þjáningin verið og kostnaður við að laga syndir sólbaða æskuáranna.

Á Spáni fer lífið í hægagang. Fæstir stressa sig á bruna eða blöðrum. Ég flýt með, treysti því að predikunin verði til þess að með tímanum læri söfnuðurinn að vara sig á sólinni.