Það er vont hvað fólk hræðist sorg. Það er engu líkara en sá sem syrgir sé sýktur og því beri að forðast náið sam­neyti. Því jú vissu­lega er vont að sjá fólk þjást og það veldur því að á­horf­andanum líður illa.

Skila­boðin virðast því vera að best sé að forða sér í mat­vöru­verslun þegar sorgin svífur fram hjá í næsta rekka.

Þetta er að vissu leyti skiljan­legt en um leið ó­þolandi rolu­háttur sem við höfum allt of mörg gerst sek um.

Að taka á sig rögg, hversu ó­þægi­legt sem það er, staldra við, á­kveða að vera vel gerð manneskja og ganga yfir götuna eða í næsta rekka, horfa í augu vinar eða vin­konu, sem er að upp­lifa hel­víti á jörð, og segja ég sam­hryggist þér, er lík­lega eitt það manneskju­legasta sem við getum boðið upp á í sam­skiptum.

Þessi orða­skipti taka sekúndur, eða mínútur og þú munt aldrei sjá eftir því, öfugt við það að stinga höfðinu ofan í símann í röðinni í búðinni til að forðast augn­sam­band.

Og já, kannski fer við­komandi að gráta og það er ó­þægi­legt fyrir þig – en þetta snýst ekki um þig.

Þetta snýst um að vera manneskja með hjarta.

Vera manneskja sem börnin manns geta lært af.

Ekki hlaupast undan.

Því það er vont að vera einn og sorg­mæddur.

Já, og vin­sam­legast ekki spyrja að­stand­endur hvort að sá sem hefur ný­lega misst ein­hvern ná­kominn, maka eða barn, sé að „hressast“.

Sorg er ekki flensa.

Hún er hel­víti sem enginn hressist af heldur lærir að lifa með.

Og lífið er síðra.