„En sleppur þetta ekki?“ sagði þjónninn eftir að hafa spurt okkur hvernig smakkaðist og ég sýndi honum brenndan grænmetisborgarann. Þetta var fyrir nokkrum árum.

Nýverið héldum við hjónin á rómaðan nýjan veitingastað hér í höfuðborginni. Tilefnið var reglulegt stefnumót. Tilhlökkunin magnaðist eftir að hafa skoðað matseðilinn á netinu. Við mættum á slaginu ásamt fleirum sem höfðu stillt sér prúðbúnir í röð. Eftir dágóða stund var röðin teymd inn í þéttsetinn sal. Hálft kvöldið fór í handadans til að ná athygli þjónsins. Ég var næstum búin með minn drykk áður en maki minn fékk sinn og eftir óralanga bið birtist maturinn. Áður en ég náði að klára réttinn, sem líktist lítið myndinni á vefsíðunni, var diskurinn hrifsaður án þess að nokkur spyrði „hvernig smakkast?“. Við álpuðumst heim lúpuleg með upplifun sem var verri en í mötuneyti. Líklega verri en gestir upplifðu á veitingastaðnum „Two Panda Deli“ í Pasadena, Kaliforníu, árið 1983 þegar vélmennin Tanbo R-1 og Tanbo R-2 þjónuðu til borðs.

Fyrir um þrjátíu árum starfaði ég sem þjónn á Café Óperu. Þar var lögð áhersla á að gestir hefðu ávallt drykk í glösum, greiðan aðgang að þjóni og biðu sem skemmst eftir matnum. Og við spurðum gesti áður en langt um leið „hvernig smakkast?“. Orðið þjónn stóð þá undir nafni, en orðið „waiter“ er upprunnið frá því að þjónn var í biðstöðu til að þjóna gestum sínum.

Mér þykir miður þegar veitingastaðir setja mest púður í brass og ljósakrónur, en láta matarupplifun mæta afgangi. Vissulega eru staðir sem standast væntingar, en þeir eru á undanhaldi. Maður verður kannski að sætta sig við að gamli tíminn sé horfinn og „sleppur þetta ekki?“-upplifunin sé tekin við. ■