Ekki er einkennilegt að það skuli vefjast fyrir fólki að sjá mannúðina í því að barnshafandi albanskri konu sem komin er rúma átta mánuði á leið skuli vera vísað úr landi, ásamt tveggja ára barni sínu og eiginmanni. Það er einfaldlega ekkert mannúðlegt við slíka gjörð. Það breytir engu þótt forsvarsmenn Útlendingastofnunar tönglist á því að engar reglur hafi verið brotnar og bendi um leið á að þarna hafi verið um að ræða einkar skilvirkt ferli.

Það fer ekki fram hjá neinni réttsýnni manneskju að þarna var harkalega að verki staðið – eins og svo oft áður þegar í hlut á fólk sem hingað kemur frá fjarlægum löndum í leit að betra lífi. Ekkert þráir það heitar en að búa börnum sínum öruggt skjól og geta séð fyrir sér. Nokkuð sem Íslendingar ættu virkilega að gleðjast yfir að geta veitt þeim. En kerfið og reglugerðirnar gera sannarlega ekki sjálfkrafa ráð fyrir manngæsku og gestrisni. Þar er einstaklingur sem þráir betra líf bara hluti af tölfræði, enn einn í stórum hópi þeirra sem hingað leita, og helst þarf að losna við sem allra fyrst. Best þykir því að senda hann sem snarast burt með flugvél eitthvert annað. Þetta heitir víst skilvirk afgreiðsla. Vissulega þykir fremur óþægilegt ef viðkomandi er barnshafandi kona. Það ástand hennar býður upp á að fólk sem er ekki í nægum takti við raunveruleikann og skilur ekki reglur komist í mikið tilfinningauppnám með tilheyrandi fjölmiðlaumfjöllun í upphrópunarstíl sem kallar óþarfa vesen yfir hinar ýmsu stofnanir, ekki síst Útlendingastofnun.

Hvað eftir annað blöskrar stórum hópi Íslendinga hin ómannúðlega meðferð sem fólk sem hingað leitar í neyð þarf að þola. Jafnvel þótt einstaklingar í þeirri stöðu hafi aðlagast samfélaginu, verið svo heppnir að fá vinnu og séu með ung börn sín í skóla þar sem þau blómstra þá er þeim einn daginn tilkynnt að þeir þurfi að yfirgefa landið. Skýringin sem er venjulega gefin er eitthvað í þá átt að því miður hafi kerfið ekki verið nægilega skilvirkt og fjölskyldan hafi því fengið að dvelja alltof lengi í landinu. Loks sé hins vegar búið að taka mál hennar fyrir og nú þurfi hún að hypja sig burt. Hún verði að hefja nýtt líf einhvers staðar annars staðar en hér. Það sé afar óþægilegt hversu lengi hún hafi fengið að dvelja í landinu en næsta skref sé að laga kerfið og best sé það gert með því að koma flestum sem hingað leita í neyð upp í næstu flugvél. Þannig á að búa til skilvirkt kerfi sem kemur í veg fyrir að Útlendingastofnun og aðrar stofnanir þurfi að þola ýmiss konar óþægindi og vesen.

Viljum við virkilega búa í landi þar sem hugsunin er á þessa leið? Íslendingar geta auðveldlega lagt sitt lóð á vogarskálar til að rétta fólki í neyð hjálparhönd. Vissulega er ekki hægt að hjálpa öllum, en samt svo miklu fleirum en nú er gert. Þegar ómanneskjulegar reglugerðir standa í vegi fyrir því þá er réttast að losa sig við þær.