Ef okkur hjónum væri bent á einfaldar leiðir til að auka tekjur heimilisins þá myndum við án efa skoða þær og jafnvel hrinda í framkvæmd. Ég væri einnig álitin afleit rekstrarmanneskja ef ég gæti aukið tekjur og afkomu fyrirtækisins sem ég stýri en hundsaði þær að mestu. Því skal það viðurkennt að ég er meira en vonsvikin að hið opinbera skuli vita af leiðum til að auka eigin tekjur en draga lappirnar.

Árið 2017 fékk fjármálaráðuneytið skýrslu með tillögum til að draga úr skattsvikum, en skýrslan er ofan í skúffunni frægu og tillögurnar safna ryki að mestu. Undanfarna áratugi hafa allar athuganir á umfangi skattsvika hér á landi skilað svipuðum niðurstöðum. Tekjutap ríkis og sveitarfélaga er ekki undir 100 milljörðum – á hverju einasta ári! Því mætti stundum álykta að það væri kerfislæg tregða til að ráðast af hörku gegn skattsvikum.

Það hefur stundum verið sagt að þjóðaríþrótt Íslendinga sé að stela undan skatti og án vafa geta margir horft í eigin barm og viðurkennt að vera samsek – hafa til dæmis orðið hált á svellinu þegar reikningslaus viðskipti hafa verið í boði. Við Íslendingar þurfum hins vegar þjóðarátak gegn skattsvikum. Ríkissjóður er galtómur og sveitarfélögin eru í vanda og því er óþolandi að vita að einstaklingar komist ítrekað upp með að greiða ekki það sem þeim ber til hins opinbera en heimta á sama tíma óaðfinnanlega þjónustu á öllum sviðum.

Getur einhver gert þetta mál að sínu? Eigum við ekki til öfluga einstaklinga með valdheimildir sem geta einhent sér í það verkefni að ráðast gegn skattsvikum af þunga? Í gegnum tíðina hefur verið mynduð þverpólitísk nefnd um minna!