Haustið er komið eftir dásamlegt sumar. Það var eiginlega engin ástæða til að tuða í sumar. Veðrið var þannig að það bara bauð ekki upp á gott tuð.

Mér var alveg sama hvað stjórnmálamenn gerðu. Að WOW færi á húrrandi hausinn, að einhver seðlabankakona hefði fengið styrk frá okkur skattborgurum til að fara í nám og að málahali lögreglunnar hefði aldrei verið lengri.

Þetta bara vék fyrir ísköldum með sólina beint á skallann. Dásamlegt.

En nú er haustið komið og nú er mér ekki lengur sama. Veðrið hefur þessi áhrif, vindurinn og lækkandi hitastig. Lagerinn hefur vikið fyrir IPA eða Stout. Nú sest maður niður og pælir í hvað pólitíkusar gera og segja og þar er nú af nægu að taka.

En að láta forsætisráðherra gráta. Það fannst mér að fara yfir strikið. Það fannst mér bara ljótt. Og hvernig liðsfélagar Katrínar Jakobsdóttur hafa bara ekkert komið henni til aðstoðar fannst mér enn verra.

Að vera í liði þýðir að þú bakkar liðsfélagann þinn upp. Alveg sama hvað. Stundum klikkar viðkomandi liðsfélagi en þá er það liðsins að koma viðkomandi til bjargar.

Og það var vont að sjá Katrínu standa aleina fyrir framan alla og fá ekki stuðning liðsins síns. „…  óhætt að segja að hún hafi verið ein í liði í umræðum kvöldsins,“ skrifaði minn góði félagi Kolbeinn Tumi í frétt sinni.

Vinstri grænir sýndu þarna lélegt fordæmi. Að bakka formanninn sinn ekki betur upp fannst mér ömurlegt að horfa á. Þetta er lið sem ég væri ekki til í að ganga til liðs við.