Við finnum stöðugt nýjar leiðir til að hefja okkur upp í þeirri viðleitni að gera okkur að betri manneskjum en við vorum í gær. Um áramótin er þannig einkar vinsælt að láta af hvers kyns ósiðum en þá renna upp tímamót sem henta vel til sjálfslagfæringa. Sjálfur tek ég þátt í þessum sirkus og hef af þeim sökum strengt mörg heimskuleg áramótaheit í gegnum tíðina. Að byrja að drekka rauðvín og kaffi, eftir að ég komst á fertugsaldurinn, var samt líklegast með þeim betri. Það er gott að okkur skuli í sífellu takast að finna leiðir til að bæta okkur og enn betra er þegar viðbæturnar eru festar í sessi, svo þær endist lengur en til 20. janúar.

Önnur, en umtalsvert verri, leið til sjálfsupphafningar er þegar við beinum athyglinni frá eigin ágöllum og bendum þess í stað á mistök annarra. Mörgum viðist líða betur með sjálfa sig þegar aðrir klúðra hlutunum og ársins 2020 má minnast fyrir fjölda slíkra uppákoma. Sóttvarnareglur, sem við fæst fáum botn í, eru frábært dæmi um þetta. Öll brjótum við þessar reglur mörgum sinnum á dag en það stöðvar okkur samt ekki í því að klaga hvert annað og jafnvel tilkynna til lögreglu þegar aðrir stíga sín feilspor.

Full vandlætingar bendum við og hrópum á ráðherrann sem fór í veislu, þingmanninn sem fór í golf, stúlkurnar sem hittu ensku fótboltadrengina og kaþólsku kirkjugestina sem varð á í messunni, bókstaflega. Þau skulu smánuð fyrir að vera ekki fullkomin eins og við hin. Þeim er hollara að biðjast afsökunar.