Það er merkilegt hvernig aldurinn kemur yfir mann eins og þoka – hægt og hljótt. Fæstir finna fyrir breytingum þó að áratugir bætist við – eina sem breytist er í raun útsýnið, ekki síst í speglinum. Fjölskylda og samferðafólk lendir í sömu þokunni, en það er helst að tíminn standi í stað í vinahópum þar sem hegðun breytist lítt í áranna rás.

Við vinkonurnar sem kynntumst í Versló ákváðum að stofna saumaklúbb þegar líða tók að útskrift, til að halda hópinn. Þetta er hefðbundinn, íslenskur saumaklúbbur sem hefur viðhaldið áralangri vináttu - undir yfirskini hannyrða. Þarna er skrafað og flissað – hlegið og grátið og við reynum eftir fremsta megni að halda hvor annarri vel upplýstri um helstu breytingar á högum landa okkar. Eftir því sem árunum hefur fjölgað hefur fyrirhöfnin orðið minni, hnallþórur eru sjaldséðar og dísætt meðlætið. Góður og einfaldur réttur er oft látinn duga og virðist almenn ánægja ríkja með þessa þróun, ekki síst ef þess er gætt að hafa nóg af hvítvíni til að dreypa á. Aðrir fjölskyldumeðlimir taka þessum heimsóknum með ró – húsbóndinn er einfaldlega sendur út af heimilinu og börnin eru atkvæðalaus.

Þó gerðist það hér í eina tíð að dóttirin reyndist mjög spennt þegar henni var tilkynnt að von væri á stelpunum um kvöldið. Sennilega átti hún von á öðrum stelpum en birtust hver af annarri því þegar stofan var orðin þéttsetin af konum á fimmtugsaldri sagði hún með brostin augu; "Eru þetta stelpurnar?" Og það var akkúrat á þessu augnabliki sem dóttirin lærði að það er eitt sem tíminn fær engu um breytt. Stelpur eru og verða stelpur - ævina á enda!