Þeir sem hafa lesið sögu Dic­kens um ör­lög Charles Darn­ey og Sid­n­ey Carton þekkja ör­laga­sögu tveggja borga og tveggja manna. Borgar­þróun er ekki náttúru­lög­mál. Hún er mannanna verk. Sumar borgir vaxa, en öðrum hnignar. Undan­farið hafa margar stofnanir og fyrir­tæki yfir­gefið Reykja­vík. Skuldir borgarinnar hafa vaxið hratt, en áður fyrr var Reykja­vík nær skuld­laus. Skuldir A-hlutans á íbúa voru 530 þúsund krónur 2014 þegar nú­verandi borgar­stjóri tók við taumunum. Að ó­breyttu verða skuldir A-hlutans 1.500 þúsund krónur árið 2024 á hvert manns­barn í borginni. Það er þre­földun á ára­tug. En sam­bæri­leg skulda­tala Kópa­vogs er bæði lægri og hefur ekki hækkað á tíu árum.

Skulda­saga sveitar­fé­laganna tveggja er ólík. Reykja­víkur­borg þre­faldar skuldir sínar en Kópa­vogur hefur hemil á skulda­söfnun. Og heildar­skuldir borgarinnar fara í 3,3 milljónir árið 2024 á íbúa, en það er meira en tvö­föld skulda­tala Kópa­vogs. Á­kvörðun Sýslu­mannsins á höfuð­borgar­svæðinu, Trygginga­stofnunar og Ís­lands­banka, að flytja til Kópa­vogs, er af­leiðing af skipu­lags­stefnu borgarinnar.

Háir skattar í borginni, fáar hentugar lóðir til að byggja og skortur á góðri þjónustu ýta fólki og fyrir­tækjum, störfum og stofnunum burt úr borginni. Sam­keppnis­hæfni borgarinnar hefur veikst með háum sköttum og þungri stjórn­sýslu. Tölurnar tala sínu máli. Þetta er saga tveggja ó­líkra staða. Ólík stefna felur í sér ó­líka þróun. Rúm­lega sex þúsund manns bjuggu í Reykja­vík í byrjun síðustu aldar. Vöxtur borgarinnar var ekki til­viljun. Hann varð vegna þess að hér var gerð hafnar­að­staða, vatns­veita, hita­veita, raf­veita og byggingar­land. Á­kvarðanir byggja upp borgir. Detroit var eitt sinn vaxtar­borg. Nú er öldin önnur. Það er mikil­vægt fyrir borgina að bæta stöðu sína. Lækka kostnað og bjóða upp á hag­kvæm byggingar­svæði. Þannig getum við vaxið án þess að skuldir vaxi um of. Þannig getum við verið raun­hæfur val­kostur fyrir fólkið og fyrir­tækin.