Undanfarið hafa ákveðnar raddir kveðið sér til hljóðs í pistlum á Facebook og í dagblöðum, einn kollegi minn í Bakþönkum er meðal þeirra. Þessum röddum er afar hugað um mannréttindi og vilja þær meina að nú sé brotið á þeim í hvívetna. Það eru víst þolendur ofbeldis sem eru svona æstir í að brjóta á mannréttindum fólks. „Það eru nefnilega mannréttindi að fá að starfa við það sem maður vill,“ hrópa þessar raddir, þreyttar og slitnar.

Það vill svo til að líkömunum á bak við þessar raddir svipar svo mjög til míns. Þeir eru gjarnan hvítir, þeir eru gjarnan karlkyns, þeir eru gjarnan cis og líkamar sem þessir vilja oft slá saman mannréttindum við heimtufrekju. Það þekki ég af eigin raun og er það tilfellið nú sem oft áður. Það eru vissulega mannréttindi að eiga möguleikann á því, en það eru ekki mannréttindi að fá vinnu við það, annars væru margfalt fleiri forsetar Íslands en raun ber vitni. Það sama gildir um tónlistarfólk, grínista og fótboltamenn.

Ef útvarpsstöð sér ekki hag sinn í því að spila lög tónlistarmanns, þá er henni frjálst að hætta að spila þau. Fólki er frjálst að biðja útvarpsstöðvar að hætta að spila ákveðin lög. Þannig virkar málfrelsið. Útvarpsstöðvum er frjálst að velja hvaða lög þær spila, það er það sem þær gera. Ég sem grínisti geri ekki þá kröfu að vera bókaður á fjórar skemmtanir í mánuði, þó það kæmi sér afar vel. Það er ekki brotið á mér með því að bóka annan skemmtikraft. Það er réttur skemmtinefnda að velja skemmtikraft sem hentar hverri skemmtun.