Það er oft erfitt að halda sig innan ramma.

Þeir eru settir af hópi aðila með mismunandi hagsmuni sem komið hafa sér saman um einhvern „ramma“ sem allir eiga að halda sig innan. Þannig eru þeir eins konar heiðursmannasamkomulag siðaðs fólks sem ætlað er að virða sjónarmið sem flestra og horfa til heildarhagsmuna. Það er mikilvægt að virða þessa ramma því þeir byggja á trausti og það er ekki auðfengið. Þess vegna er mikilvægt að þegar breytingar eru gerðar á rammanum sé þar vandað til verka og viðunandi sátt ríki.

En rammar eru stundum helst til þröngir og stundum spriklar maður í köntunum á þeim. Stundum ýtir maður aðeins við rammanum, jafnvel eitthvað út fyrir hann af því að maður hefur tímabundið einhverja aðra hagsmuni sem ramminn rúmar ekki. Maður færir aðeins til og telur sér trú um að þetta ætti nú ekki að breyta öllu, kannski bara smá. Eða jafnvel bara hafa góð áhrif, tækifæri til að endurskoða og kemur nú ekki að sök.

Þetta er rétt stundum en oftast alls ekki. Því stærri og mikilvægari sem ramminn er, því oftar er spriklið bara steypa sem þjónar bara manni sjálfum og eigin hagsmunum, ef maður þorir að horfa í spegil.

Segja má að nú sé Rammi rammanna til umfjöllunar, sjálf rammaáætlun um vernd og orkunýtingu landsvæða. Breytingar sem gera á munu hafa áhrif á rammann til framtíðar, hvernig sem málinu er snúið og það verður ekki gert í sátt eða trausti.

En vonandi hafa allir rýnt í spegilinn.