Það er gullvæg regla að fara vel með það sem manni er treyst fyrir. Þessa reglu ættu ráðamenn landsins að festa í hjarta sér þegar þeir taka við embættum sínum. Þannig á ráðherra að láta sér annt um málaflokkinn sem honum er trúað fyrir og gera sér grein fyrir ábyrgð sinni, en ekki umvefja sig hroka og tala niður til fólks mæti hann mótbyr í starfi.

Svandís Svavarsdóttir heilbrigðisráðherra var sjálfri sér verst á dögunum á fundi með læknaráði, eftir að hafa verið spurð hvaða tillögur hún sæi fyrir sér í sambandi við lausn á neyðarástandi sem ríkir á bráðamóttöku Landspítalans. Hún sagði: „Það er töluverð áskorun fyrir ráðherra að standa með Landspítala þegar koma ályktanir á færibandi sem tala um að þessi stofnun sé nánast hættuleg.“

Svona eiga ráðherrar ekki að tala. Allavega ekki vilji þeir að þjóðin beri virðingu fyrir þeim. Svandís gefur með orðum sínum sterklega í skyn að nær ómögulegt sé fyrir hana að vera hliðholl spítalanum vegna þess að starfsmenn þar séu stöðugt að kvarta undan slæmu ástandi og aðbúnaði á vinnustaðnum. Hér er um að ræða vinnustað þar sem unnið er með sjúklinga og allt kapp lagt á að hlúa sem best að þeim. Þegar starfsfólk í heilbrigðisstétt notar orðið neyðarástand um ástandið á bráðamóttöku þá missir Svandís sig í tuði um að það sé alltaf verið að segja henni sömu hlutina og koma með sömu ályktanirnar. Hvernig væri að Svandís, í starfi sínu sem heilbrigðisráðherra, færi að leggja við hlustir í stað þess að fyllast mótþróa þegar hún heyrir fullyrðingar sem eru henni ekki að skapi?

Hvaðan hefur heilbrigðisráðherra þær hugmyndir að heilbrigðisstarfsmenn eigi ekki að vekja athygli á slæmum aðbúnaði sem kemur niður á þjónustu við sjúklinga? Slíkar athugasemdir eru vissulega óþægilegar fyrir Svandísi sem ráðherra heilbrigðismála í landinu, en varla getur hún ætlast til að heilbrigðisstarfsmenn taki tillit til þess hvað henti henni að heyra og hvað ekki. Skylda þeirra er að standa með sjúklingunum og vakta velferð þeirra.

Það er engin ástæða til að gleðjast yfir frammistöðu Svandísar Svavarsdóttur á fundinum með læknaráði. Hún sýndi þeim einstaklingum sem hún fundaði með óvirðingu. Þeir voru komnir til að ná eyrum hennar en hún talaði til þeirra eins og væru þeir hópur af vandræðagemlingum sem hefðu það helsta markmið að gera henni erfitt fyrir í starfi sínu. Ýmsir hafa svo skilið orð hennar sem hótun, enda þarf svosem ekki mikið ímyndunarafl til þess.

Enginn neyðir einstakling til að taka að sér ráðherraembætti, þvert á móti láta stjórnmálamenn sig dreyma um að komast í ráðherrastól. Ef sá draumur verður að veruleika sést á þeim langar leiðir að á ráðherrastóli vilja þeir vera og hvergi annars staðar. Of oft gerist það að ráðherrar fyllast hroka og fara að trúa um of á mátt sinn og megin. Það fer þeim engan veginn vel. Þetta eiga ráðherrar að muna, ekki bara Svandís Svarsdóttir.