Allir stjórnmálaflokkar hljóta að þrá sömu athygli og Sjálfstæðisflokkurinn fékk á dögunum vegna prófkjörs í borginni. Fjölmiðlar fylgdust spenntir með nýjustu tölum og þeim var slegið upp flennistórum á netsíðum þeirra. Áhuginn var svo brennandi að engu var líkara en það varðaði þjóðarhag hvort Guðlaugur Þór Þórðarson eða Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir hreppti fyrsta sætið. Sjálfstæðisflokknum tókst að fá fjölda Íslendinga, þar á meðal marga sem aldrei hafa kosið flokkinn, til að lifa sig inn í prófkjörsslaginn. Á sama tíma hélt Miðflokkurinn landsþing og Samfylkingin efndi til flokksstjórnarfundar, en svo að segja enginn tók eftir þessum fundum.

Allnokkur endurnýjun varð í þessu prófkjöri Sjálfstæðisflokksins enda mokuðu öflugir frambjóðendur stuðningsmönnum sínum inn í flokkinn. Ekki er hægt að finna að slíku. Keppnisskap er yfirleitt af hinu góða og flokksmenn eiga ekki að sjá ástæðu til að væla þótt fjölgi í flokknum þeirra.

Prófkjör eru óútreiknanleg, eins og dæmin sanna. Sigríður Á. Andersen, hinn umdeildi en kjarkaði þingmaður Sjálfstæðisflokksins, beið afhroð í prófkjörinu og kveður nú stjórnmálin. Landsdómsmálið reyndist henni dýrt, en þar tók hún ákvarðanir sem kjósendur vildu greinilega ekki fyrirgefa.

Hinn litríki og oftast bráðskemmtilegi Brynjar Níelsson, hefur lýst því yfir að hann sé hættur í stjórnmálum vegna þess að hann náði ekki þeim árangri í prófkjörinu sem hann hafði búist við. Vonandi snýst honum hugur. Það þarf menn eins og hann á Alþingi Íslendinga til að ögra og hrista upp í þeirri forsjárhyggjuhugsun sem svo víða er ríkjandi.

Stóri kosturinn við þessa tvo þingmenn, Sigríði Á. Andersen og Brynjar Níelsson, er að þeir eru algjörlega lausir við hjarðeðli. Hér höfum við einstaklinga sem eru óhræddir við að ganga gegn almenningsálitinu, jafn óþægilegt og það getur verið fyrir stjórnmálamenn, og segja skoðun sína hispurslaust. Þetta er afar hressandi í umhverfi þar sem stjórnmálamenn eru flestir á stöðugum atkvæða- og vinsældaveiðum. Afstaða þeirra til mála mótast því iðulega af því hvað þeim þykir henta þá stundina, fremur en að sannfæringin fái að ráða.

Brynjar Níelsson og Sigríður Á. Andersen eru ekki stjórnmálamenn af þessari gerð. Þau eru harðgerð og sjálfstæð og hafa um leið einstakt lag á að koma umhverfi sínu í uppnám. Hinn þrúgandi, pólitíski rétttrúnaður sem hefur hertekið samtíma okkar hefur aldrei náð valdi á þessum þingmönnum. Ekki síst þess vegna eru þeir mikilvægir.

Í samfélagi okkar er brýn þörf fyrir stjórnmálamenn sem tala máli einstaklingsfrelsis. Fleiri þingmenn, en þeir tveir sem hér eru nefndir, hafa vissulega gerst málsvarar þess. Svo að segja allir eru þeir á hægri væng stjórnmála. Vinstri mönnum virðist einfaldlega hvorki þykja fínt né brýnt að tala fyrir auknu frelsi einstaklingsins í þjóðfélagi þar sem alls kyns bönn og takmarkanir færast stöðugt í aukana.

Vinstri menn ættu að snúa af þessari vondu braut og temja sér meira frjálslyndi og víðsýni. Það myndi um leið gera þá að mun skemmtilegri og vænlegri kosti fyrir kjósendur en nú er.