Það er nokkur ráðgáta að Framsóknarflokkurinn skuli vera lukkulegastur allra stjórnmálafla á Íslandi um þessar mundir. Stóra spurningin er auðvitað hvort hann hafi unnið til þeirra vinsælda sem hann nýtur í hverri könnuninni af annarri – og það sem meira er, í kosningum sömuleiðis.

Flokknum hefur oft verið legið á hálsi fyrir að vera hækja Sjálfstæðisflokksins og haldið fyrir vikið íhaldinu að völdum, einkum og sér í lagi í landsstjórninni, en einnig í sterkum sveitarfélögum.

Nú bregður hins vegar svo við að hann leitar til vinstri í höfuðborginni eftir frækinn kosningasigur og virðir hægrimenn ekki viðlits á þeim bænum.

Þetta er höfuðeðli flokksins. Hann er opinn í báða enda – og hefur löngum verið örlagavaldurinn við myndum meirihluta í íslenskri pólitík.

Hér hefur áður verið skrifað um velmegun Framsóknarflokksins og vöngum velt yfir því hvort ytri aðstæður séu honum hagfelldari en öðrum flokkum. Ofan í heimsfaraldur brýst út Evrópustríð með þeim óskapans fylgikvillum sem óðaverðbólga og matvælakreppa eru, aðeins rífum áratug eftir efnahagshrun.

Mildi miðjunnar er kannski svarið við þessu árans basli – og kannski eru tímar öfganna að baki þar sem frjálshyggja þykir jafn ónýt og ríkisvæðing. Og gott ef það er ekki bara beinlínis heimilislegt að kjósa Framsókn fyrir vikið, á sama hátt og fólk byrjaði að gera við fötin sín og heimilistæki eftir hrun frekar en að henda öllu saman á haugana.

En líklega er myndin flóknari en svo. Og þá er nærtækast að horfa til annarra hefðbundinna flokka í íslensku stjórnmálakerfi – og spyrja þeirrar eðlu spurningar hvernig þeim líði.

Þar má heita að sama svarið gildi um þá alla. Krísa. Kreppa. Pólitísk hugmyndafátækt og fúllyndi.

Samfylkingin, Sjálfstæðisflokkurinn, Viðreisn og Vinstri græn glíma við tilvistarkreppu. Það á við um alla þessa flokka og er á vissan hátt sögulegt í íslenskri pólitík að svo stór hluti flokkakerfisins eigi bágt á sama tíma.

Samfylkingin er ekki sá breiði flokkur sem hann var. Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið að þrengjast sakir afturhaldssemi. Viðreisn hefur ekki tekist að höfða til fjöldans. Og Vinstri græn eru orðin nýja hækja íhaldsins.

Ekki nokkur þessara flokka talar af pólitískri sannfæringu út fyrir misjafnlega þröngar raðir sínar. Og á meðan þeir tapa allir hlýtur einhver annar að vinna. Og því þá ekki bara Framsókn.