Börnin mín eiga ekki minningar af erfiðri páskaeggjaleit. Á okkar heimili einskorðaðist leitin við vel afmarkað svæði og best þótti móðurinni ef sást glitta örlítið í ungann ofan á egginu. Skipti engu þó að börnin stækkuðu og hefðu þroska til að takast á við vandasamari verkefni – páskaeggjaleitin var höfð einföld og stutt.

Nú vill sú sem þetta ritar ekki gerast svo dramatísk að segjast bera sár á sálinni eftir páskaeggjaleit í æsku en eitthvað er það. Árið er 1967 og ég á sjötta ári þegar við systkinin rifum okkur upp fyrir allar aldir á páskadag enda spenningur mikill. Í þriggja hæða húsi í vesturbænum hlupu litlir fætur upp og niður stigana í ákafri leit. Fljótlega fann eldri bróðir sitt egg en áfram hélt leitin. Að lokum varð að þrengja leitarsvæðið með aðstoð foreldranna, fyrst við ákveðna hæð og að lokum við ákveðið herbergi, en ekki fannst páskaeggið. Það var á þessum tímapunkti sem kökkurinn í hálsinum gerði vart við sig og efinn um að páskaeggin væru raunverulega tvö vaknaði. Enn var leitarsvæðið þrengt með frekari aðstoð sem leiddi til þess að loks stóð fimm ára hnáta með andlitið upp við bakarofninn á heimilinu og eggið blasti við. Það þurfti hins vegar marga mola af dísætu súkkulaðinu áður en gleðin tók völd að nýju.

Ég hef á seinni árum komist að því að ýmis verðmæti eru geymd í bakarofnum á heimilum landsmanna enda dettur bíræfnum þjófum víst ekki í hug að nokkur noti ofna til að fela hluti. Ef hægt er á jafn auðveldan hátt að plata atvinnumenn í faginu er ekki að furða að börn í páskaeggjaleit gangi ítrekað fram hjá bakarofnum.

Njótið páskanna!