Þegar boð komu frá ríkisstjórninni um að ferðast innanlands fyllti ég tankinn og hélt á slóðir Sturlunga. Við hjónin fórum í Dali og síðan í Skagafjörðinn og lögðumst í grasið á Örlygsstöðum. „Þetta var það síðasta sem Sturla og Sighvatur sáu í þessu lífi,“ tautaði ég fyrir munni mér og skoðaði skýjafarið á himnum. Á Sauðárkróki er búið að reisa sýndarveruleikasafn þar sem hægt er að ganga inn í Örlygsstaðabardaga árið 1238 með hjálp flókinnar tölvutækni. Mikil áhersla er lögð á hetjudauða Sturlu Sighvatssonar sem geysist um vellina á hvítum hesti eins og ljóshærður vaxtarræktarmaður í Wagneróperu. Mér hefur reyndar alltaf ofboðið ráðleysi Sturlu á Örlygsstöðum. Hann var vopnaður ónýtu spjóti og vafraði um vígvöllinn eins og lítill drengur sem búinn er að týna bæði foreldrum sínum og blöðrunni í mannþrönginni á 17. júní. Úrslitin voru eftir þessu. Sturlungaherinn beið mikið afhroð.

Ég er hrifnari af Sighvati frænda Sturlusyni. Hann gekk óttalaus á móti óvinum sínum, rétt tæplega sjötugur í bláum kirtli með hjálm og hélt á exinni öfugri. Jafnaldri hans og vinur Árni Auðunarson gekk við hlið hans og hjó ákaft til beggja handa. Andstæðingurinn spurði af hverju hann léti svo ófriðlega, bæði lítill maður og gamall. Hann svaraði: „Ég ætla mér ekki á brott.“ Þetta þótti hetjulega mælt. Árni vildi ekki flýja þótt við ofurefli væri að etja. Gömlu mennirnir voru báðir drepnir ásamt jafnaldra sínum, Sighvati djákna, enda báðu þeir sér ekki griða. Er þetta ekki draumadauðdagi allra ellilífeyrisþega sem óttast að deyja einir og afskiptir úr hreinum leiðindum inni á hjúkrunarheimili?