Góður vinur sagði oft við mig: „Tvennt verður ekki aftur tekið; ör sem er skotið af boga og orð sem látin eru falla.“ Þetta var útfærsla á orðum viturs manns úr fjarlægu landi og fortíð, en þessi vinur minn vitnaði oft til þeirra og lifði líka eftir þeim á sögulegum tímum sem við störfuðum saman á.

Undanfarið hefur verið talsverð fornemun í gangi vegna orða sem látin hafa verið falla í umræðu um framgöngu stjórnvalda í málefnum flóttamanna sem vísa á úr landi í kjölfar faraldurs. Annars vegar var klerkur í Laugardalnum stóryrtur í málinu sem hann augljóslega brennur heitt og innilega fyrir. Sama gildir raunar um biskup kirkjunnar hans, sem tjáði sig með afgerandi hætti um málið. Biskupi fannst þó klerkur mega vanda orð sín, enda þau dýr. Hins vegar brást hópur fólks við orðum klerks og taldi hann jafnvel ala á hatursorðræðu í garð stjórnmálamanna, sem er auðvitað alvarlegt. Talsvert púður fór í orðaskak vegna þessa og jafnvel þótti hatursorðræðu­umræðan til þess fallin að afvegaleiða umræðuna frá rót hennar; stöðu flóttamannanna. Þarna var nokkuð ólíkt farið með gagnrýnendum orða klerks og betri bragur á viðbrögðum biskups sem var afgerandi í stóra málinu sjálfu og hinna sem virtust leggja áherslu á afleiðingu umræðunnar á hóp sem ekki er í viðkvæmri stöðu en ávarpaði ekki samtímis hið tiltekna mál þannig að eftir væri tekið.

Niðurstaðan er því sú að það skiptir ekki bara máli hvaða orð eru látin falla, heldur ekki síður úr hvaða samhengi þeim er skotið.