Af hverju bjóða konur sig ekki fram sem formenn sinna stéttarfélaga sérstaklega þar sem mikill meirihluti félagsmanna eru konur, t.d. leikskólakennarar, grunnskólakennarar og hjúkrunarfræðingar og það mætti nefna fleiri stéttir þar sem þetta á við? Konur sem félagsmenn setja konur almennt í valdletjandi stöðu með þátttökuleysi sínu í ábyrgðarstörfum. Treysta konur sér ekki í formennsku, hafa ekki tíma, eða treysta aðrar konur þeim ekki og kjósa karla til ábyrgðarstarfa? Jafnrétti samkvæmt lögum er ekki nóg til að virðing og viðhorf til kvenna sé það sama og fyrir körlum. Konur þurfa að huga vel að því hvaða afleiðingar gjörðir og val þeirra hefur á ímynd kvenna og valdastöðu innan samfélagsins. Ungar konur verða að vera vakandi fyrir ábyrgðinni sem hvílir á þeirra herðum við að jafna stöðu kynjanna, bæði í orði og á borði. Konur þurfa að temja sér að gera allt sem þær geta án þess að biðja um aðstoð frá karlmanni við hin ýmsu verkefni daglegs lífs, s.s. að aka bíl, skipta um dekk, mála, smíða, halda á þungum hlutum. Það er ennþá mjög áberandi hver situr undir stýri þegar makar hvort af sínu kyninu eru saman í bíl. Af hverju velur konan að vera farþegi í þeim tilfellum í stað þess að aka bifreiðinni eins og hún gerir alla jafna? Með þessu athæfi er konan að gefa stelpum og strákum ákveðin skilaboð. Með því að skiptast á að vera í farþegasætinu gefur hún ákveðin skilaboð um færni, ábyrgð og vald. Foreldrar þurfa að kenna börnum sínum að horfa á umheiminn með gagnrýnu hugarfari. Hvernig eru fyrirmyndir sem þau sjá í kringum sig og í fjölmiðlum, eru þær góðar eða neikvæðar fyrirmyndir? Ekki er óalgengt að sjá pör í bíómyndum þar sem stúlkan er látin vera atkvæðalítil við hlið kærastans innan um annað fólk á meðan hann deilir út visku sinni eða fyndni.

Titlar og starfsheiti

Orðræða er einn liður í því að færa konum meiri virðingu. Þegar verið er að ávarpa fólk eða setja titla fyrir framan nöfn fólks, t.d. herra, frú og fröken, stingur það mitt feminíska hjarta, t.d. fermingarkort þar sem stúlka er titluð fröken en pilturinn herra. Þarna er verið að halda á lofti úreltu viðhorfi til stúlkna þar sem þær verða frúr þegar þær giftast eða þegar þjónn sem er kona er ávörpuð fröken langt fram eftir aldri.

Það var framfaraskref þegar hætt var að tala um kennslukonu, hjúkrunarkonu, afgreiðslukonu og forstöðukonu svo að nokkur dæmi séu tekin. Kennari er vel heppnað starfsheiti sem er karlkynsorð í málfræði og ekkert að því. Ég skil ekki þörfina hjá sumum konum og körlum sem vilja hverfa aftur til fortíðar og tala um skólastýru, jafnréttisstýru, alþingiskonu þar sem kona skipar starfið. Nú er talað um mörg kyn, ekki bara tvö og er það gott mál, málið er lifandi og þarf að endurspegla lífið og tilveruna. Við erum öll menn og því eigum við að halda áfram á þeirri braut sem hefur verið mörkuð að taka kyn viðkomandi út úr starfsheiti hans. Tökum dæmi um kennara, við tölum um kennara og að hann hafi sagt eitthvað. Starfsheiti eru karlkyns flest öll og því notum við fornafnið hann þegar við endurtökum okkur um viðkomandi starfsmann. Þessi starfsheiti eru góð og gild og þarf ekki að breyta í nafni jafnréttis kynjanna; þingmaður, skólastjóri, lögreglumaður, flugstjóri, skipstjóri, þjónn, flugþjónn og ræstitæknir. Þeir sem vilja annað, verða þá að vera sjálfum sér samkvæmir og segja t.d. lögreglukarl.