Á liðnum árum hafa margir lýst yfir áhyggjum vegna íslenskunnar. Unga fólkið lifir og hrærist í netheimum í ensku málumhverfi og lendir stöðugt í vandræðum með einföldustu tjáningu og grípur þá til enskunnar. Aðrir halda því fram að ekkert sé að óttast. Þetta sé eðlileg þróun lifandi tungumáls sem er stöðugt að breytast.

Ég var á dögunum á ferðalagi um Norðurland ásamt stórum hópi fullorðins fólks. Við skoðuðum gamla kirkju og byggðasafnið sendi ungan mann til að sýna guðshúsið. Honum kom á óvart að um tóma Íslendinga væri að ræða og sagðist vanari að leiðsegja útlendingum um helgidóminn.

Hann fór að lýsa því sem fyrir augu bar og nefndi sérstaklega „skírnardallinn“ sem væri mjög gamall. „Altarisspjaldið“ var danskt en hann vissi ekki aldur þess. „Pallurinn sem presturinn stæði á“ var fagurlega málaður en hann vissi ekki hvaða myndir skrýddu „pallinn.“ „Spýturnar“ við altarið voru upprunalegar, sagði ungi maðurinn. Gamla fólkið kímdi yfir þessum nafngiftum enda vanara orðum eins og skírnarfontur, altaristafla, prédikunarstóll og grátur um þessa innanstokksmuni í kirkjunni. Ungi maðurinn átti greinilega auðveldara með að segja frá guðshúsinu á ensku og rak fljótlega í vörðurnar. Það má þó telja honum það til tekna að hann reyndi að gefa hlutunum nöfn þegar íslenskan brást honum.

Ungur leikari sagði í fréttum nýlega að „allir stólar væru sestir í“ þegar hann vildi segja að setið væri í öllum stólum. Greinilegt er að fólk er að reyna að betrumbæta tungumálið. Kannski er þetta eðlileg þróun og öðruvísi íslenska kemur til með að halda velli þegar hin er fallin í gleymsku og dá.