Einn sólríkan sumardag beið ég ásamt fjölmenni fyrir utan ameríska sendiráðið þegar ég heyrði kunnuglega rödd óma um strætið. Allt í einu stóðu aðdáunaraugu allra á stilkum meðan Björgólfur Guðmundsson labbaði niður Laufásveginn í fínasta taui og líklegast að tala við Beckham í gemsanum. Sem betur fer er burðarþol gott á Laufásveginum því sjálfsöryggið var í tonnavís. Minn innri ritstjóri fór strax að kalla eftir skoðunun hinna ýmsu hvata. Svo fór að heyrast innra með mér: heyrðu, er þetta ekki maðurinn sem setti landið á hausinn og svo vappar hann bara hérna, gjammandi í gemsann og með óhneppt niður að bringu. Einsog það hefði ekki bætt efnahaginn eitthvað hefði hann komið skríðandi í Dressmann-klæðum.

Það var ekki fyrr en ég heyrði Jakob Ármannsson tala um Njálu að ég áttaði mig á því hvað hafði gerst. Þarna kom Gunnar á Hlíðarenda í fullum herklæðum og hoppaði hæð sína afturá bak og áfram og ég var strax farinn að máta skóna hans Skamkels. Það heitir smásálarskapur og hann getur gert vart við sig þegar auðsjáanlega er dáðst að einhverjum eða þegar ber á yfirmáta gáfuðu eða hæfileikaríku fólki. Stundum grunar mig að skoðanir okkar litist helst af því hversu illa við þolum að sumum vegni vel eða njóti hylli. Það ögrar. En hvað er þá til ráða? Kannski bara að viðurkenna snilld ungrar konu sem er óþolandi greind og frambærileg og segja: ég er nóg. Ég veit ekki hvort það dugi við þunglyndi en það slær á smásálarskapinn.