Áhugaleysi kjósenda á sveitarstjórnarkosningunum er æpandi. Lítið hefur farið fyrir málefnum en því meira er um alls kyns upphrópanir. Er það í fullu samræmi við þróun þjóðfélagsumræðunnar, sem er farin að einkennast af heift og ofstæki. Leitað er að veikleika oddvita flokkanna og þeim miskunnarlaust velt upp úr þeim. Ef ekkert finnst þá er enginn vandi að taka sér skáldaleyfi.

Hinn ágæti borgarstjóri, Dagur B. Eggertsson, þekkir vel ofsafengnar árásir. Á dögunum birtist rétt fyrir útsendingu á þættinum Sprengisandi auglýsing þar sem veist var að persónu hans og hann sakaður um skemmdarverk á Reykjavíkurborg. Umsjónarmaður þáttarins hafði greinilega skömm á auglýsingunni og tók fram að þessi heiftúðuga auglýsing tengdist þætti hans ekki neitt.

Dagur er sannarlega ekki eini stjórnmálamaðurinn sem þarf að mæta hatri. Formaður Sjálfstæðisflokksins, Bjarni Benediktsson, er ekki í framboði í þessum kosningum, þótt stundum mætti halda það, svo oft er nafn hans æpt af ofsa.

Sú sem þetta skrifar þekkir fólk sem kemst í gríðarlega geðshræringu í hvert sinn sem einhver talar um Sjálfstæðisflokkinn af virðingu. Þetta fólk líður nánast andlegar kvalir vegna þess að flokkurinn er í ríkisstjórn og má ekki til þess hugsa að hann nái völdum í borginni. Samt er Hildur Björnsdóttir góður leiðtogi, frjálslynd, dugmikil og hefur brennandi áhuga á borgarmálum. Hún yrði ágætur borgarstjóri, þótt reyndar séu ekki ýkja miklar líkur á því að svo verði. Vert er svo að minna á fulltrúa Framsóknarflokksins, Einar Þorsteinsson, sem talar staðfastlega gegn heiftúðugum stjórnmálum. Við þurfum svo sannarlega á slíkum stjórnmálamönnum að halda.

Skoðanakannanir eru ekki kosningaúrslit. Það var því nokkuð skondið að sjá hvernig fjölmiðlar slengdu því fram sem stórfrétt og leituðu til álitsgjafa þegar Sjálfstæðisflokkurinn fékk 16 prósent í einni könnun – könnun sem flest bendir til að hafi verið lítið marktæk. Þetta þótti fín frétt í tíðindaleysi, en það var líka margt ofstækisfullt fólk sem sá þarna draum sinn um fall Sjálfstæðisflokksins rætast. Aðrir vona að ekki fari mjög illa fyrir Sjálfstæðisflokknum. Hann er nauðsynlegt afl í íslenskri pólitík. Þar er staðið vörð um einstaklingsfrelsið og barist gegn hinum þrúgandi pólitíska rétttrúnaði sem sligar samfélagið. Þetta eiga menn að virða, hvort sem þeir kjósa Sjálfstæðisflokkinn eða ekki.