Dóttir mín Áslaug Perla Kristjónsdóttir og Ásgeir Ingi Ásgeirsson fóru um dyrnar að Engihjalla 9, 27. maí 2000, að lyftunni. Hann stjórnaði för. Þau komu út á 10. hæð, en þar voru engar íbúðir. Það eru miklu meiri líkur á að hann hafi valið staðinn sjálfur heldur en hann hafi lent þarna fyrir hreina tilviljun. Hann hafði aðgang að stigaganginum. Hálfsystir hans og mágur bjuggu í kjallaranum. Þau sögðu hann mjög ofbeldishneigðan. Hann hafði óheftan aðgang að stigaganginum. Hann réðst á hana um leið og þau komu út úr lyftunni. Hann beitti það miklu afli og offorsi, að hann náði að þröngva gallasmekkbuxunum niður að hnjám í einni atrennu og brjóta aðra sylgjuna. Hún féll í gólfið, en náði að sparka tvisvar í hann, en gat ekki staðið upp. Hann henti sér yfir hana og tætti glænýjar nærbuxur hennar í sundur á báðum hliðum. Reif þær síðan undan henni og setti í rassvasann. Þá fékk hún 1x4 sm langa afrifu á annan skapa­barminn.

Ríkissaksóknari, sem fór með málið, sagði í Hæstarétti að hún hefði verið að hámarki tíu mínútur inni í blokkinni. Ásgeir þóttist ekki vita hvar hann fór út úr lyftunni.Hún barðist af öllu afli á móti honum, en honum tókst að nauðga henni. Þrátt fyrir það barðist hún áfram; barði hann og klóraði, margir áverkar blóðugir. Gallasmekkbuxurnar og axlaböndin þvældust fyrir og að lokum missti hann liminn úr leggöngum hennar.

Þá kýldi hann hana af öllu afli í ennið. Hún missti meðvitund. Hann var fljótur að ákveða að myrða hana. Það segir tímasetning ríkissaksóknara. Setti veski hennar yfir axlirnar og tók hana í fangið. Hann var fljótur að finna litlu svalirnar. Það var smá gönguspölur þangað. Hann þekkti plássið, eins og lófann á sér. Bar hana síðan út á svalirnar og lagði hana á magann á handriðið. Hún rankaði við sér og rak upp skaðræðisvein, þá ýtti hann henni fram af. Hann fór inn í brunastigahúsið, vissi auðvitað að innangengt var inn í það af svölunum, henti veskinu síðan á efsta pallinn. Fór síðan á næsta stigapall, reykti þar 5 sígarettur, drakk landa sem hann hafði meðferðis og fór þaðan í kjallarann til hálfsystur sinnar.

Málið var alfarið órannsakað. Það var minnst á brotnu sylgjuna í einni yfirheyrslu. Þá eru sönnunargögnin upp talin. Þeir sem áttu að rannsaka málið vissu hvernig hann myrti hana. Það kom fram í héraðsdómi. Þegar borið var efni, sem sýnir húðfitu, á rör handriðs mátti sjá handaför á sitt hvorum enda þess og langt fitufar í miðið eftir líkama. Þetta var húðfita af Áslaugu Perlu.

Nóg var af sönnunargögnum og sum komu fram í héraðsdómi, en þau voru bara hunsuð. Hann viðurkenndi verknaðinn samdægurs. Sagðist myndu drepa lögregluna og börn hennar þegar hann losnaði eftir 15 til 20 ár, eftir þann verknað er hann hafði framið núna. Hann breytti framburði sínum í harkalegt kynlíf. Hann var tekinn gildur, sem er fyrirlitlegt.

Það voru engin sönnunargögn lögð fyrir í Hæstarétti. Ekki einu sinni áverkavottorð. Áverkar á Áslaugu Perlu: Rispur í andliti og úlnliðssvæði utanverðu. Skrámur á fingrum og hnúum. Mar á vinstri framhandlegg utanverðum. Mar á hægri og vinstri olnboga aftanvert. Kom við fallið á gólfið. Marblettur 2,5-3 sm í þvermál á enni, auðsjáanleg stór kúla við kistulagningu. Afrifa á ytri kynfærum; 1 sm á breidd 4 sm á lengd. – Hæstiréttur gaf í skyn að hún hefði samþykkt þessa afrifu, en hún kom þegar ákærði reif nærbuxurnar undan henni. Áverkarnir komu hvorki fram í yfirheyrslum í héraði né í Hæstarétti. Þar var hún dæmd fyrir að hafa haft samfarir við nauðgara sinn og morðingja við svalirnar.

Ég mun aldrei geta leiðrétt dóminn, nema með hjálp.