Það eru margar kröfugerðirnar um þessar mundir. Um hækkun lægstu launa, styttingu vinnuvikunnar, lúsa- og njálgálag á leikskólum og alls konar fleira. Vonandi finna hinir deilandi aðilar einhvern snertiflöt og ná að skilja hver annan sem fyrst, svo ekki komi til frekari verkfalla. Hitt er aftur annað: Á þessum kröfugerðartímum er ekki vitlaust fyrir fólk að efna til sjálfsskoðunar og velta fyrir sér út frá eigin brjósti hverjar séu kröfurnar. Hvað vill maður? Það er öllum hollt að velta því fyrir sér og það sem meira er: Fyrir þá sem standa fremst í víglínu kröfugerðanna getur verið athyglisvert að heyra hverjar kröfur annarra eru til lífsins og tilverunnar. Ekki eru nefnilega allir eins.

Hér koma mínar kröfur í fljótu bragði. Þetta þarf að gera, helst núna strax, svo lífsskilyrði mín verði betri.

1.Að fólk hætti skætingi á samfélagsmiðlum, uppnefnum og fordómum. „Forréttindakonur“, „elíta“, „sófakommi“, „pabbastrákur“. Ég meika þetta ekki. Ég verð dapur og niðurdreginn þegar ég fer inn á suma þræði, og ég vil ekki vera dapur og niðurdreginn. Reglan er þessi: Það sem þú getur ekki sagt við manneskju augliti til auglitis geturðu heldur ekki sagt við hana/um hana á netinu. Svo geri ég þá kröfu að við höfum viðurlögin eins og í slönguspili. Sá sem eys skít á fésinu þarf að fara aftur á byrjunarreit. Engir vinir. Engin læk. Safna þarf öllu aftur.

2.Að verðbólga verði lág. Þetta hljómar auðvitað mjög hefðbundið og gamaldags, en er vitaskuld algjört lykilatriði. Fyrir skuldsett fólk og fólk á leigumarkaði — og bara alla — yrði það algjör katastrófa ef verðbólga færi af stað. Passa þetta, þið aðilar vinnumarkaðarins.

3.Að ekki sé talað í bíó. Mér finnst að það eigi að vera hægt að skjóta upp sætum þeirra sem tala í bíó.

4.Meiri upplýsingar. Ég er stundum verulega týndur í umræðunni um hitt og þetta hér á landi. Nú er til dæmis kjarabarátta í gangi. Ég fæ glefsur upplýsinga héðan og þaðan. Á sorphirðufólk að fá 850 þúsund á mánuði? Eru raunverulega bara einstæðar mæður á lægstu laununum? Hvað með einstæða feður? Meðlagsgreiðendur? Námsmenn sem eru að safna sér fyrir heimsreisu? Er ekki alls konar fólk á lægstu launum? Er ekki hægt að koma til móts við fólk sem á raunverulega erfitt, eins og einstæð foreldri, með öðru móti en einungis launahækkunum, eins og hækkun barnabóta og skattabreytingum? Hlutlaus fréttaskýring væri snilld.

5.Að auðlindar þjóðarinnar séu ekki gefnar, Rio Tinto eða öðrum.

6.Að fólk hætti að beita félagslegum matarþrýstingi á þorrablótum. Ég er ekki að fara að borða hrútspunga og svoleiðis dót. Ég nenni ekki að fá svipi frá fólki út af því. „Hvað, ætlarðu ekki að fá þér auga?“ „Uuuu, nei.“ Hvað er fólk að skipta sér af því hvað aðrir borða? Einu sinni reyndi ég að fela sviðna löpp undir rófustöppu. Var nappaður og niðurlægður. Það situr í mér.

7.Að menntun skipti einhverju máli og sé metin til fjár. Ef við gleymum þessu getum við lokað sjoppunni. Menntunarstig er grundvallaratriði fyrir samkeppnishæfni, nýsköpunargetu, fjölbreyttni í vinnutækifærum og guð má vita hvað. Sem minnir mig á það:

8.Að námslánin mín lækki einhvern tímann, eftir áratuga afborganir. Ég á í alvöru í vandræðum með að mæla með því við börnin mín að þau taki námslán.

9.Að vinnuveitendur treysti starfsfólki sínu fyrir sveigjanleika. Mér finnst það mjög góð þróun að það eigi að stytta vinnuvikuna. Næsta skref er að hafa vinnu almennt meira verkefnabundna, þegar því er komið við. Að fólki ráði sér meira sjálft.

10.Að heilbrigðiskerfið sé gott og bjóðist öllum. Réttarkerfið líka.

11.Kynjajafnrétti ríki. Og bara jafnrétti yfir höfuð. Hommi, lesbía, trans, fatlað fólk, öryrki, gagnkynhneygður, kynlaus, trúlaus, búddatrúar, múslimi, gyðingur, kristin. Skiptir ekki máli.

12.Að Ísland verði algjörlega kolefnishlutlaust samfélag og helst gott betur. Með tækni getum við beinlínis minnkað CO2 í andrúmsloftinu. Ísland á að vera til fyrirmyndar og öðrum þjóðum leiðarljós í umhverfismálum. Ljós í myrkrinu. Ekki bara betri en Kína, eins og sumir virðast telja nóg. Það er dapurlegt metnaðarleysi.

13.Að maður geti farið út að borða án þess að þurfa að ráðfæra sig við bankann. Að lítið bjórglas kosti 1600 krónur er kjánalegt fyrir alla.

Þar hafiði það. Þetta hefur auðvitað enga þýðingu. Viðsemjandi minn er enginn og tilhugsunin um að ég fari í verkfall er í besta falli hlægileg. En samt. Það er mikilvægt að vita nokkurn veginn hvað maður vill. Ég hvet aðra til að setja saman sína lista.

Og berja í borðið.