Það er svolítið erfitt að skrifa þessi tvö orð í röð. Merkir og þjóðernissinnar.

Reynum samt.

Fyrst þó þetta: Ég veit ekki frekar en þið í hvaða samhengi mynd af Sigmundi Davíð birtist með tveimur öðrum evrópskum þjóðernissinnum á glæru í framhaldsskóla. Hef þó grun um að kennarinn hafi viljað ná athygli nemenda. Hugsanlega líka að benda á að til eru ýmsar tegundir af svoleiðis fólki.

Ég ætla að minnsta kosti ekki að bæta rödd í vandlætingarkórinn.

Því að hvernig skyldi nú formaður Miðflokksins hafa ratað í þennan ókræsilega félagsskap?

Er það tilviljun?

Barasta alls ekki.

Nýi formaðurinn

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson var kjörinn formaður Framsóknarflokksins í ársbyrjun 2009.

Þá kom hann fyrir og talaði eins og hófsamur, frjálslyndur, alþjóðasinnaður miðjumaður. Svolítið í anda Halldórs Ásgrímssonar.

Hann vildi að Ísland sækti um aðild að Evrópusambandinu og setti það sem skilyrði um stuðning við minnihlutastjórn Jóhönnu og Steingríms, að ný stjórnarskrá yrði skrifuð.

Um þetta voru allir hlutaðeigandi sammála.

Svo gekk flokknum hans frekar illa í kosningum, Jóhanna og Steingrímur mynduðu meirihlutastjórn (sem varð smám saman minnihlutastjórn af því að lífið hættir aldrei að vera skemmtilegt), og upp frá því ummyndaðist Sigmundur Davíð á fáeinum misserum.

Hann varð fljótlega að nokkuð útspekúleruðum útlendingaandúðarstjórnmálamanni (langt orð, sorrí með það), og um þær mundir fór að teiknast upp allt annar Sigmundur Davíð.

Vinsamlega hættu

Snemma á þingferlinum vildi Sigmundur Davíð fá úttekt á því hversu margir útlendingar sætu í íslenzkum fangelsum og hvers vegna. Undirtónninn var augljós.

Svo augljós, að Framsóknarfélagið í Kópavogi, sem hefur frá öndverðu verið félagshyggju- og samvinnusinnað, sendi frá sér sérstaka ályktun.

Þau báðu formann flokksins vinsamlega að láta af þessum málflutningi. Þótt hann passaði sig vandlega á því að segja það hvergi upphátt, þá væri rangt af honum að gefa í skyn að útlendingar væru samkvæmt skilgreiningu frekar glæpamenn en Íslendingar.

Vinsamlega hættu þessu þvaðri, herra formaður, sagði framsóknarfólk í Kópavogi.

En hann hætti auðvitað ekki.

Hann hafði fundið þef af nýjum atkvæðamiðum.

Það hafði virkað – einmitt – í útlöndum.

Svo kom allt hitt

Jájá, InDefence, IceSave, útlenzku kröfuhafarnir, Sigmundur varð forsætisráðherra og þroskaði með sér meiri paranoju en meiraðsegja Davíð Oddsson. Það var hraustlega gert.

Vondu útlendingarnir voru alls staðar. Það er lengri saga en svo að rakin verði hér.

En málflutningurinn smitaðist víða um flokkinn.

Þar kom að í borgarstjórnarkosningum 2014 hélt oddviti flokksins, Sveinbjörg Birna Sveinbjörnsdóttir, því fram í sjónvarpi að ef leyfð yrði bygging mosku í Reykjavík (hún var reyndar þegar til og er enn), þá yrði stutt í sjaría­lög múslima á Íslandi.

Skömmu síðar ákvað flokkurinn að skipa sjálfan Gústaf Níelsson, sem þolir hvorki kynvillinga né múslimista, sem fulltrúa sinn í mannréttindaráð Reykjavíkurborgar. (Ég er ekki að ljúga þessu.) Flokknum fannst mikilvægt „að láta allar raddir heyrast“.

Frábært.

Af þessu tilefni skrifaði Sigtryggur Magnason:

„Forystukona flokksins í Reykjavík hefur opnað dyr stjórnmálanna fyrir heimsku og hatri. Ég vona hennar vegna og ég vona Framsóknarflokksins vegna að hún nái ekki þeim árangri að komast inn í borgarstjórn með sinn eitraða farangur.“

Sigtryggur er aðstoðarmaður núverandi formanns Framsóknarflokksins og sennilega helzti höfundurinn að nýlegum sigrum flokksins í borginni og á landsvísu.

Viljum við meira?

Illu heilli varð alþjóðlegt samsæri 2016 um að birta hin svokölluðu Panama-skjöl.

Þar kom fram skjalfest að forsætisráðherra Íslands, Sigmundur Davíð, hafði falið fjölskylduauð sinn í skattaskjóli.

(Borgarfulltrúinn var reyndar líka í skjölunum, en það flaug undir radar.)

Ráðherrann laug mjög léttilega og næstum eins og eðlislægt í sjónvarpsviðtali um þessi útlandaviðskipti sín. Hann galt fyrir með embætti sínu, en bara eftir að hafa krafizt þingrofs. Forsetinn benti honum kurteislega á að fara heim og leggja sig.

Síðar missti Sigmundur formennskuna og stofnaði eigin flokk.

Fyrir hvað er hann þekktastur?

Ég nefni ekki Klaustur, en frekar fantasíur þingmanna flokksins um orkumál, þar sem þeir töluðu nóttum saman við sjálfa sig um eigin ímyndanir.

Síðast sáum við til formanns Miðflokksins í þægilegum móa að éta hrátt nautakjöt úr plastbakka.

Þetta var ekki einu sinni lambakjöt.

Það er ekkert erfitt að skrifa þjóðernissinnar.

En eiginlega ómögulegt að setja „merkir“ við hliðina.