„Hvað er maðurinn að bardúsa þarna einn inni í skógi?“ hugsaði ég með mér þar sem ég var að taka á rás inn í Heiðmörk. Gleraugnalaus með pírð augu sá ég hvar maðurinn kastaði hnífum í tré. Allir hittu í mark. Ónot mögnuðust innanbrjósts því þarna vorum bara við – ég og hnífamaðurinn hittni. Fuglana setti meira að segja hljóða. Áður en ég vissi af var ég orðin móð og másandi og gat með engu móti einbeitt mér að lestri dr. Sapolsky sem ég hef í eyrunum þessa dagana. Um miðja leið í náttúruparadísinni var ég farin að kveðja börnin mín og sannfæra mig um að það væri allt í lagi ef þetta væri búið. Ég hefði lifað góðu lífi. Þegar ég kom svo niður var fleira fólk mætt á svæðið og hnífamaðurinn á bak og burt.

Líkt og annað ímyndunarríkt fólk get ég verið fulldramatísk. Eftir á að hyggja hef ég líklega lesið um of mörg glæpamál í gegnum tíðina og augljóslega enn að burðast með leifar af „me-too“ bagga. En eftirköst dramasenunnar fengu mig til að endurskoða lífið á methraða.

Lífi mínu hafa fylgt erfiðleikar líkt og hjá flestum okkar, enda erfitt að komast hjá þeim nema þegar maður er kominn undir græna torfu. Þegar upp er staðið er ég að vissu leyti þakklát þrautum mínum, því í þeim finnur maður sinn innri styrk. Í dag er mótlæti ósjaldan álitið óheppileg lífsreynsla. Vissulega má laga það sem betur má fara en framtíð án áfalla er tálsýn ein. Innihaldsríkt líf líkist ekki glansmyndum á Instagram, enda yrði það fljótt leiðigjarnt. Því líkt og við kunnum best að meta sólarupprás eftir langan dimman vetur, þá erum við líklega aldrei meira lifandi en þegar við erum minnt á að lífið er ekki sjálfgefið, hvort sem er í raunveruleikanum eða hugarskoti ímyndunar.