Þú vaknar snemma morguns og það er dimmt úti. Þú ferð heim síðdegis og það er aftur orðið dimmt. Þetta er veruleikinn okkar í nóvember, desember og janúar.

Ég hef stundum velt fyrir mér hversu mikla ofursjón forfeður og -mæður okkar höfðu. Að sjá til verka á þessum árstíma við kertaljós og hlóðir.

Svo ýti ég þeirri hugsun frá mér og kveiki á öllum ljósunum og kertunum til að fela það að ég þyrfti eiginlega að nota lesgleraugu. Það er jú bara skammdeginu að kenna hversu illa ég sé þessa stafi.

Og af því að við höfum ekkert betra að gera í nóvember, þá nýtum við tímann til að hafa sterkar skoðanir á því hvenær jólaljósin mega fara út í glugga, til að lýsa upp tilveruna sem reynir að brjótast í gegnum vetrarmyrkrið.

Með hverju árinu færist ég nær þeirri skoðun að haustið sé til þess góður tími, svo lengi sem ljósin eru ekki blá. (Ef þú ert með sjónskekkju tengirðu örugglega). Með vorinu megi svo slökkva aftur. Um sáningarbil, þegar hægt er að hlusta á kvöldfréttir í birtu.

Þau sem eru fastari í þeirri skoðun að jólaljósin eigi bara heima uppi milli aðventu og þrettándans eru líklegri til að vilja láta myrkrið umvefja sig. Í því getur falist ákveðin fróun og öryggis­tilfinning. Það er verra þegar þetta sama myrkur fylgir þeim út í umferðina, þar sem þau aka um á ljóslausum bílum í skammdeginu.

Stuttur ökutúr sýnir að töluverður fjöldi kann ekki eða vill ekki að birta stafi frá bílum þeirra. Sérstaklega ekki afturljós.

Glepjumst ekki af myrkrinu og stígum inn í rafbirtuna, þar til sú náttúrulega tekur við.