Stundum líður manni eins og allt sé einhvern veginn verra en það var fyrir ekki svo löngu. Samt eru hlutirnir hægt og rólega að verða betri. Innan skamms verður gengið til kosninga og þar munu samfélagsmiðlar venju samkvæmt spila stórt hlutverk. Sjálfur á ég nokkra vini sem eru þessa dagana að sækja um vinnu hjá íslensku þjóðinni. Þannig er einn góður vinur minn, sem nú er í framboði, allt í einu farinn að móðgast fyrir hönd einhverra hópa af því að allt of fáir ráðherrar mættu á einhvern viðburð. Aðrir sýna myndir af heimsóknum og fundarhöldum.

Það er stór ákvörðun að stíga skrefið og bjóða sig fram. Hvergi er lögmálið um framboð og eftirspurn skýrara og fyrir jafn opnum tjöldum. Sú tilhugsun að taka þetta skref frammi fyrir alþjóð og jafnvel mistakast ber vott um hugrekki og dug. Við eigum því að vera þakklát fólki úr þeim fjölmörgu flokksframboðum sem nú bjóða sig fram að það skuli skuli leggja þetta á sig. Það á líka við um frambjóðandann sem fer óstjórnlega í taugarnar á þér. Lýðræði er ekki sjálfgefið.

Samfélagsmiðlar hafa batnað mikið undanfarin ár eftir að hafa spilað alltof stórt hlutverk í kosningum víða um heim með til dæmis falsfréttum og lýðskrumi. Nú getum við séð hvað flokkarnir eyða miklu í auglýsingar á til dæmis Facebook og Instagram sem er mikilvægt aðhald. Mikilvægasta og ánægjulegasta breytingin er samt sú að nafnlausar áróðurssíður sem dreifðu óhróðri um stjórnmálafólk hafa ekki sést fyrir þessar kosningar. Vonandi verður það svo áfram. Slíkar persónuárásir eiga aldrei að líðast, því annars er hætta á að næst þegar við kjósum verði eftirspurn eftir frambjóðendum meiri en framboðið.