Ég hef haldið ketti sem gæludýr stóran hluta af lífi mínu. Í dag deili ég heimili með tveimur köttum, Kára 8 ára og Stellu 15 ára. Sambúð okkar hefur gengið tíðindalítið fyrir sig að undanskildum einstaka fugli sem komið hefur inn með þeim og klóri í húsgögn.

Brexit eða útganga Englands úr Evrópusambandinu (ESB) hefur þó haft langmest áhrif á líf katta minna og okkur heimilisfólk.

Kettirnir mínir hafa líkt og fleiri kettir alist upp á sérhönnuðum þurrmat. Vandi katta minna er að báðir eru þeir matvandir. Þannig hafa þeir frá unga aldri fúlsað við þurrmat en tekið fagnandi niðursoðnum kattamat úr innyflum og öðru kjötmeti.

Ef kettinum Kára var til dæmis boðið upp á þurrmat settist hann hneykslaður niður og horfði til skiptis á matinn og svo í augu manns.

Kötturinn Stella var svo enn meiri gikkur, hún hætti hreinlega að borða og horaðist þangað til gripið var til örþrifaráða og keyptur var dósamatur.

Allt breyttist þó eftir verslunarferð í Costco fyrir nokkrum árum þar sem keyptur var stór sekkur af Purina One kattamat.

Skyndilega var allur þurrmatur étinn upp til agna og ég þurfti að kaupa tvo sekki í næstu ferð. Ég ræddi ágæti þessa kattamatar við fleiri kattareigendur sem allir voru mér sammála, þetta væri ofurfæða. Svona gekk þetta í nokkur ár þangað til skyndilega að þessi kattamatur hvarf úr hillum Costco.

Skýringin sem ég fékk var að eitthvert tollavesen vegna útgöngu Englands úr ESB hefði haft þessar afleiðingar. Enginn kattamatur hefur náð að fylla skarðið. Kári er aftur farinn að bíða við fullan matardall og Stella grennist. Svona geta stjórnmál í einu landi haft áhrif á tvo ketti á Íslandi.

Gleðileg jól.