Í vikunni var haldið upp á afmælisdag Jónasar Hallgrímssonar (214 ára) og dag íslenskrar tungu. Ég hitti skáldið á dögunum í Hljómskálagarðinum og hann sagðist þakklátur fyrir þá miklu vegsemd sem þjóðin sýndi sér. „Ég sem var blankastur allra námsmanna í Kaupmannahöfn er nú kominn framan á tíuþúsundkallinn ásamt heiðlóunni. Það varð mér sennilega til framdráttar að detta í stiga í maí 1845 og fótbrotna. Ég dó ungur, tæplega miðaldra og þjóðin tók mig í dýrlingatölu og harmaði ljóðin sem ég náði ekki að yrkja.

Sannleikurinn er sá að ég var illa farinn af alkóhólisma þegar ég dó. Krufningalæknirinn sagði mér að hann hefði aldrei séð ljótari og feitari lifur. Eiginlega var ég útbrunninn á sál og líkama og ekki líklegur til frekari afreka.

Síðan hefur þjóðin skemmt sér við að semja helgisögur um mig. Sagt er að ég hafi elskað saklausa smámey á Íslandi „með rauðan skúf í peysu“. Það fór ekki hátt að ég hafði mikið dálæti á vændiskonum sem ég kallaði flyðrur í bréfum til vina minna (luder=lúða=flyðra).

Ekki datt mér í hug þegar ég var grafinn í fátækragarðinum í Kjöben að þjóðin mundi grafa mig upp löngu síðar og jarða á Þingvöllum. Það er leitt að enginn skuli vilja liggja hjá okkur Einari heitnum Benediktssyni, svo að þetta er einmanalegur grafreitur.

Kannski ætti að breyta heiðursverðlaununum mínum og veita þau íslensku skáldi sem getur ort hringhendu og sléttubönd og verið edrú í fimm ár. En það mundi ganga af verðlaununum dauðum.“ Skáldið stundi þungan og klifraði upp á stallinn sinn.